TwitterFacebookGoogle+    A+A  A-                                                                                                                                                                                                                        Contact - Links - Persmap      

Menu

De betekenis van ''terrorisme''

Terrorisme (al irhaab)

Taalkundig gezien is al irhaab (terrorisme) een zelfstandig naamwoord dat afstamt van ar-ha-ba. Dit betekent ‘iemand bang maken’ en ‘schrik aanjagen’. Allah جل جلاله heeft gezegd:

(تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّـهِ)

‘’Om ermee de vijanden van Allah af te schrikken’’ (VBK soera al Anfaal 8, aaya 60)

Dat wil zeggen dat je de vijand angst in moet boezemen. Maar vandaag de dag heeft dit woord een nieuwe betekenis gekregen. Op een congres in 1979 hebben zowel de Amerikaanse als de Britse inlichtingendiensten ingestemd om terrorisme te herdefiniëren tot: 

‘Het gebruik maken van geweld tegen de burgerlijke belangen om politieke doelen te behalen’. 

Vervolgens zijn er vele internationale conferenties en congressen gehouden en wetgevingen en regels gemaakt. Deze hadden als doel om alles wat beschreven kan worden als ‘terrorisme’ te definiëren. Daarnaast was het van belang om de type groeperingen, organisaties en partijen te benoemen die daadwerkelijk terrorisme praktiseren of welke van hen dit ondersteunen. De koefr staten beweren dit gedaan te hebben om de vereiste maatregelen te adopteren om terrorisme adequaat te bestrijden en de verspreiding ervan in te perken. 

Het blijkt duidelijk uit de regelgevingen die spreken over terrorisme dat deze verre van accuraat zijn. Deze antiterroristische maatregelen zijn onderworpen aan politieke vooroordelen van de regering die deze uiteindelijk tot wet verheft. Bijvoorbeeld, we zien dat de Verenigde Staten de liquidatie op de Indiase Ghandi zagen als een terroristische daad. Daarentegen werd de liquidatie op koning Faisal, noch de liquidatie op Kennedy bestempeld als een terroristische daad. 

Aanvankelijk beschreef men het opblazen van het FBI gebouw in Oklahoma als een terroristische daad. Toen duidelijk werd dat Amerikaanse milities achter de explosies zaten, veranderden ze hun beschrijving van een terroristische daad naar simpelweg een criminele daad. 

Voornamelijk de Verenigde Staten beschrijven bepaalde groeperingen als zijnde populaire oppositie bewegingen. Voorbeelden hiervan zijn de rebellen van Nicaragua, de IRA en anderen. Ze beschouwen de strijders van de bewegingen, wanneer deze worden gearresteerd, als krijgsgevangen volgens het Protocol (1) uit 1977 van de Genève Conventie. Aan de andere kant, wordt elke beweging die Amerikaanse belangen of de belangen van zijn agenten tegengaat, beschouwd als een terroristische beweging en wordt geplaatst op een lijst van terroristische organisaties. Deze lijst, welke periodiek wordt uitgegeven door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, bevat de meeste Islamitische bewegingen uit Egypte, Pakistan, Palestina, Algerije et cetera. 

Sinds de jaren tachtig heeft Amerika zowel nationaal als internationaal de publieke opinie gevormd naar wat in haar oogpunt terrorisme inhoudt. Ze hebben constant acties uitgevoerd gericht op burgerlijke doelen voor eigen profijt, deze acties waren afkomstig van politieke of militaire bewegingen welke niet verbonden waren met Amerika. Anderen waren bewegingen die verbonden waren aan de inlichtingendienst van Amerika. Bijvoorbeeld, vele rapporten geven aan dat sommige acties welke beschreven werden als terroristisch, afkomstig waren van personeel gelieerd aan de CIA, zoals het kapen van het TWA vliegtuig in Beiroet in het begin van de jaren negentig. De Verenigde Staten maakten ook gretig gebruik van de situatie tijdens de explosie bij de Amerikaanse al Khobar basis in Saoedi-Arabië. In 1996, bij de G7 conferentie in Parijs maakten ze veertig aanbevelingen betreffende de strijd tegen het terrorisme. Zelfs voor ze de identiteit van de daders hadden achterhaald, gebruikten ze de incidenten als het World Trade Center bombardement in New York en het bombardement op de FBI bureaus in Oklahoma om de antiterrorisme wetgeving te promoten. Deze werden allen goedgekeurd door het Senaat van de Verenigde Staten in 1997. 

De G7 aanbevelingen en de antiterrorisme wetgeving gaven de Verenigde Staten de autoriteit om elke terreurverdachte wereldwijd te vervolgen. 

De Verenigde Staten geloven dat zij het recht hebben om iedereen te mogen arresteren en te ontvoeren waarvan zij het vermoeden hebben dat deze persoon zich schuldig maakt aan een ‘terroristische daad’ en passen daarbij elke bestraffing toe die zij geschikt achten. Zoals: gevangenschap, ballingschap, intrekking van woon- en of staatsburger rechten enzovoort. Al dit kan gedaan worden zonder de beschuldigde het recht te geven zich te verdedigen of dat hij voorgeleid wordt aan een civiele rechtbank of jury. 

De Verenigde Staten stereotyperen regelmatig landen die de Amerikaanse belangen tegenwerken als terroristische staten. Neem bijvoorbeeld Noord-Korea, China, Irak en Libië. Ze hebben vele Islamitische bewegingen beschuldigd als zijnde terroristische bewegingen zoals de Islamitische Djihaad, Hamas, Djamaa’a Islamiyya in Egypte en FIS in Algerije. Op deze wijze exploiteerden ze bombardementen uitgevoerd op de Joden in Palestina en gebeurtenissen die plaatsvonden in Algerije op de vooravond van de afschaffing van de parlementaire verkiezingen door het leger.

Volgens deze wetten, resoluties en aanbevelingen, kunnen de Verenigde Staten iedereen die ze als terrorist achten vervolgen en aanvallen, zij het een individu, organisatie, partij of staat, door het gebruik van hun militaire strijdkrachten of politieke invloed om economische sancties af te dwingen. Zoals gezien in Irak en Libië. Dit werd ook geuit door de voormalige Amerikaanse Staatssecretaris George Schultz toen hij zei:

 “Waar de terroristen ook naartoe trachten te ontsnappen, ze zullen nooit in staat zijn zich schuil te houden”.

Dus, de antiterrorisme wetgeving geadopteerd door de Verenigde Staten is één van de strategische wapens die zij gebruiken om hun grip op de wereld te versterken. Met name de landen die de capaciteit hebben om in opstand te komen tegen het beleid van de Verenigde Staten. 

Sinds dat Amerika Islam heeft geïdentificeerd als haar grootste vijand na de val van het communisme, worden de Islamitische landen nu beschouwd als strategische gebieden waarin ze de antiterrorisme wetgeving zullen gebruiken om hun invloed te vergroten en ze onder controle te houden. Dit is omdat moslims nu zoeken naar het pad voor de heroprichting van de Khilafah, waarvan Amerika en andere koefr naties van weten dat het de enige Staat is die in staat is tot het vernietigen van de kapitalistische ideologie, welke Amerika leidt. 

Zodoende kan elke Islamitische beweging een mogelijk doelwit zijn om door Amerika als terroristisch gelabeld te worden. Zelfs politieke partijen en bewegingen die geen materiële handelingen gebruiken om hun doel te bereiken zijn niet gevrijwaard van dit label. Dus beschouwt Amerika elke activiteit van elke beweging, partij of staat welke oproept tot de terugkeer van Islam als een terroristische activiteit welke de internationale wetgeving breekt. Met deze rechtvaardiging, en door landen te verplichten de antiterrorisme wetgeving te adopteren, zijn ze in staat om de strijdkrachten van deze naties te mobiliseren onder haar leiderschap om aanvallen in te zetten tegen deze bewegingen, partijen en staten. 

Daarom is het van vitaal belang voor de moslims die werken voor de wederoprichting van de Khilafah, om te realiseren dat zij een direct doelwit zijn geworden van het zogenaamde antiterrorismebeleid. Het is tevens van belang om duidelijk te maken wat de realiteit is van deze wetgeving aangaande de Islamitische en mondiale publieke opinie. Ze dienen ook de realiteit uiteen te zetten van het beleid van de Verenigde Staten, die werken om de wereld te domineren door middel van deze wetgeving. En dat De Verenigde Staten de ware plegers waren achter vele van de bombardementen en aanslagen wereldwijd die zijn toegeschreven aan moslim individuen, groepen of landen. 

Het is ook verplicht voor de moslims om in hun handelingen en gedrag Islam te volgen. Islam heeft een specifieke manier om plannen en doelstellingen te realiseren. Dit is gemanifesteerd in het dragen van de oproep om het leven op Islamitische wijze voort te zetten door het heroprichten van de Khilafah. Vasthouden aan deze methode, dat zich beroept op intellectuele en politieke inspanning met de uitsluiting van materiële handelingen, is het vasthouden aan de methode van de sjarie’a methode geordend door Islam, en niet onze angst of verlangen om te ontsnappen aan het label van terrorisme. 

Het is verplicht voor de moslim om duidelijk te weten dat de taak van de Islamitische Staat na de stichting ervan beperkt is tot de sjarie’a-regels. Zij het haar interne taken zoals bijvoorbeeld het behartigen van de belangen van de mensen en het implementeren van de hoedoed (strafrecht), of extern zoals het verspreiden van Islam naar de gehele mensheid middels djihaad en het vernietigen van materiële obstakels die een barrière vormen voor de implementatie van Islam. 

De moslims dienen duidelijk te weten dat het implementeren van de wetten van Islam door de moslims over henzelf en anderen niet gebaseerd is op emoties, noch richt het zich op het realiseren van bepaalde specifieke belangen. Het is eerder uit gehoorzaamheid aan de bevelen van Allah جل جلاله. Hij die de mens, het leven en het universum geschapen heeft en de mens opdracht heeft gegeven zijn leven te ordenen in overeenstemming met de regels van Islam. Regels die Hij جل جلاله heeft geopenbaard aan Mohammed de Boodschapper van Allah صلى الله عليه وسلم. 

Dus de beschrijving van Islam en de moslims als terroristen door de Verenigde Staten en andere landen is een vooringenomen beschrijving. 

Het is in tegenstrijd met de realiteit en tegenstrijdig met hetgeen Allah جل جلاله wenst van de Islam. Hij جل جلاله heeft gezegd: 

(وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ)

’’En we hebben jou (O Mohammed) enkel gestuurd als een barmhartigheid voor de ‘Alamien (werelden).’’ (VBK soera al Anbiyaa’ 21, aaya 107) 

Allah جل جلاله heeft ook gezegd:

 ( وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً وَبُشْرَىٰ لِلْمُسْلِمِينَ)

…En Wij hebben jou het boek neergezonden als een uitleg van alle zaken en als Leiding en Barmhartigheid en een verheugende tijding voor de moslims’’ (VBK soera an Nahl 16, aaya 89)

Deze barmhartigheid is duidelijk bewezen door de implementatie van de regels van Islam. Daarom is er geen verschil tussen het gebed (salaah) en djihaad, tussen doe’a en het angst aanjagen van de vijand. Er is geen verschil tussen zakaat en het afhakken van de hand van de dief. Noch is er een verschil tussen het te hulp schieten van mensen in nood en het doden van degenen die misdaden begaan tegen heiligheden van de moslims. Allen zijn sjarie’a wetgeving welke de moslims van de Staat zullen implementeren in de praktijk wanneer de tijd is gekomen.

 

Lokale initiatieven

Algemeen

Amerika, Europa & Australië

Midden-Oosten & Noord Afrika

Azië