TwitterFacebookGoogle+    A+A  A-                                                                                                                                                                                                                        Contact - Links - Persmap      

Menu

De betekenis van 'gematigdheid' (al wasatiejja)

De term al wasatiejja (gematigdheid) verscheen pas onder de moslims in de moderne tijd. Het is een term die vreemd is aan Islam en waarvan de bron het Westen en de kapitalistische ideologie is. Een ideologie waarvan het credo gebaseerd is op een oplossing van compromis. Deze oplossing van compromis was het resultaat van het bloedige conflict tussen de kerk en diens volgers van de koningen aan één kant, en de nieuwe variëteit van Westelijke denkers en filosofen aan de andere kant. De eerste groep beschouwde het christendom als geschikt om alle levenszaken op te lossen. De tweede groep oordeelde dat het christendom onbekwaam was om dit te doen, en beschouwde het als de oorzaak van vernedering en achterstand. Zij waren van mening dat enkel het verstand capabel was een systeem uiteen te zetten om de levenszaken te ordenen. 

Na een bitter conflict tussen de twee groepen gingen zij met een compromisoplossing akkoord. De godsdienst werd erkend als "het verband tussen een individu en zijn Schepper", op voorwaarde dat het geen zeggenschap zou hebben in het leven. De ordening van levenszaken moest overgelaten worden aan de mens zelf. Toen zij het idee van het scheiden van de godsdienst van het leven als credo voor hun ideologie namen, waaruit het kapitalistische systeem voortvloeide, en op wiens basis de Westelijke naties haar renaissance bereikten, begonnen ze deze ideologie naar anderen te verspreiden middels kolonisatie. 

Het effect van deze compromisoplossing, waarop zij hun credo bouwden, werd prominent in elk aspect van de wetgeving en het gedrag van de aanhangers van de kapitalistische ideologie, in het bijzonder in politieke kwesties. De kwestie van Palestina is een relevant voorbeeld. Moslims beschouwen Palestina als land dat tot hen behoort. Tegelijkertijd zeggen de joden dat Palestina het Heilige Land is dat door God aan hen beloofd is, zodat alles aan hen toebehoort. In 1947 stelden de kapitalistische Westerse naties een oplossing voor. Deze oplossing was de verdeling van Palestina in twee gescheiden staten - één staat voor de joden en één staat voor de moslims. Dit idee van verdeling is sindsdien door de kapitalistische naties gebruikt om vele internationale problemen op te lossen, zoals in Kasjmir, Bosnië, Cyprus etc.

Bijgevolg is de politiek van de kapitalistische naties gebaseerd op leugens en misleiding. De gehele waarheid is niet iets wat noodzakelijk bereikt hoeft te worden, een deel ervan is toereikend, ook al ligt dit deel heel dicht of juist heel ver van de waarheid. Niet elke partij zal zijn doelen bereiken, maar zal met een compromisoplossing aankomen die door beide partijen wordt goedgekeurd. Niet omdat het de correcte oplossing is maar puur omdat de oplossing afhankelijk is van de sterkte of zwakte van een partij. Zo kan de sterke partij alles innemen als hij dat zou wensen en de zwakke trekt zich noodzakelijkerwijs terug en moet genoegen nemen met de rest. 

In plaats van dit idee van compromis en compromisoplossing te bekritiseren en de fout en valsheid uiteen te zetten, keuren sommige moslims dit goed en zien dit als deel van Islam. Zij beweren zelfs dat de Islam hierop is gebaseerd. Zo wordt Islam geplaatst tussen spiritualisme en materialisme, individualisme en collectivisme, realisme en idealisme en tussen continuïteit en verandering. “Er is geen overmaat of deficiëntie, noch overdrijving of achteloosheid”, wordt wel eens gezegd.

Om hun argumentatie kracht bij te zetten, gingen zij alle aspecten af binnen Islam en ondervonden dat alles twee uitersten en een midden heeft. Het midden is het veilige gebied, terwijl beide extremen aan gevaar en corruptie onderworpen zijn. Het midden is het centrum van macht en het gebied van balans en evenwicht tussen twee extremen. Aangezien het middelpunt en compromis deze eigenschap delen, is het geen verrassing dat compromis in elk aspect van de Islam te vinden is. Aldus ligt Islam in het midden van geloof en verering, van wetgeving en moraal, etc. 

Nadat zij de regels van Islam aan de realiteit hadden getoetst door middel van hun verstand, bekeken zij bepaalde sjar’ie teksten in een nieuw licht en verdraaiden de betekenissen en onderwierpen het aan hun nieuwe begrip, zodat het zou passen bij hun nieuw geadopteerde oordelen. Als bewijs gaven zij de volgende aaya:

وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا

‘’Zo hebben wij jullie gemaakt tot een evenwichtige (wasat) gemeenschap opdat jullie getuigen zullen zijn over de mensen en opdat de Boodschapper getuige zal zijn over jullie" (VBK soera al Baqara 2, aaya 143) 

De wasatiejja van de oemma wordt afgeleid uit de wasatiejja in hun minhaadj (methode) en systeem. Dus een tussenweg waarin de overdrijving van de joden en de nalatigheid van de christenen niet in voorkomt. Zij beweerden ook dat het woord "midden" (wasat) rechtvaardigheid betekende, en de rechtvaardigheid - volgens hen - was het midden van twee tegenstrijdige kanten. Zo gaven zij rechtvaardigheid de betekenis van verzoening om het idee van compromis te dienen. De correcte betekenis van deze aaya is dat de Islamitische oemma een oemma is van rechtvaardigheid. Tevens is rechtvaardigheid één van de voorwaarden voor een persoon die wenst te getuigen in Islam. Deze oemma zal een geldige getuige zijn over andere naties omdat zij Islam aan hen verkondigt. Ook al is de aaya gekomen in de vorm van een berichtgeving (sieghat oel igbaar), toch moet dit gezien worden als een bevel van Allah جل جلاله aan de Islamitische oemma om Islam naar de andere naties te verkondigen. Als zij dit niet zouden doen zullen zij zondig zijn. De moslim oemma is de getuige voor alle andere naties, net zoals de Boodschapper صلى الله عليه وسلم de getuige is voor hen: "…en opdat de Boodschapper getuige zal zijn over jullie" Door zijn  صلى الله عليه وسلمverkondiging van de Islam aan de oemma en in zijn verzoek aan de oemma om het aan anderen te verkondigen: 

أَلَا لِيُبَلِّغ الشَّاهِدُ مِنْكُمْ الْغَائِبَ

"…laat de aanwezige de Boodschap uitdragen aan hen die afwezig zijn."

Deze moslims gebruikten ook de volgende aaya van Allah جل جلاله als bewijs: 

وَالَّذِينَ إِذَا أَنفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَٰلِكَ قَوَامًا

"En zij, die, als zij iets besteden, noch spilzuchtig noch vrekkig zijn, maar evenwichtig blijven tussen beide in." (VBK soera al Foerqaan 25, aaya 67) 

Aldus gaven zij het uitgeven twee uitersten; buitensporigheid (israaf) en gierigheid (taqtier), en gaven het een middenpositie: “consistentie” (al qawwaam). Dit is, naar hun mening, een bewijs voor gematigdheid in het uitgeven van geld. Zij begrepen niet dat de betekenis van deze aaya, drie soorten van bestedingen inhield: buitensporigheid, gierigheid en consistentie. De buitensporige besteding (israaf) is de besteding in haraam (wat verboden is), hetzij in kleine of grote bedragen. Als een persoon een cent aan het kopen van alcohol, gokken of omkoperij besteedt, wordt dit gezien als buitensporig geldgebruik en haraam. Gierigheid (taqtier) is de onthouding van het besteden in hetgeen waadjib (verplicht) is. Als een persoon geen één enkele cent aan zakaat over zijn geld betaalt, of als hij niet aan degenen besteedt voor wie hij verplicht is om te onderhouden, dan wordt dit beschouwd als gierigheid en is derhalve haraam. Consistentie (qawwaam) is het besteden volgens de regels van de sjarie’a, of het om een enorm bedrag gaat of niet. Aldus het eren van één enkele gast door een schaap, kip of een kameel te slachten is een consistente uitgave.

Het is halaal (toegestaan) omdat Allah جل جلاله zei: "tussen die," in de aaya, erop duidend dat er drie soorten van uitgaven zijn: buitensporigheid, gierigheid en consistentie. Eén van die drie types wordt verlangd door de sjarie’a, te weten consistentie. 

Er bestaat niet zoiets als een middenpositie of compromisoplossing in Islam. Allah جل جلاله creëerde de mens en Hij جل جلاله kent zijn realiteit door zijn Kennis waarvan geen menselijk wezen zich ooit bewust van kan zijn. Allah جل جلاله is de Enige die capabel is om het leven van de mens nauwkeurig te organiseren en niemand anders kan dit doen. De regels zijn al bepaald, er is geen middenpositie of compromisoplossing te vinden noch in de teksten van Islam. Eerder bestaat er nauwkeurigheid, duidelijkheid en onderscheid, die Allah جل جلاله als hoedoed (grenzen) heeft bepaald vanwege de nauwkeurigheid en juistheid. Hij جل جلاله heeft gezegd:

وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّـهِ يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

"…Dit zijn de grenzen (hoedoed) van Allah , welke Hij aan een volk dat denkt duidelijk maakt." (VBK soera al Baqara 2, aaya 230)

 En Allah جل جلاله zei:

وَمَن يَعْصِ اللَّـهَ وَرَسُولَهُ وَيَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ نَارًا خَالِدًا فِيهَا وَلَهُ عَذَابٌ مُّهِينٌ

 "En wie Allah en Zijn boodschapper niet gehoorzaamt en Zijn grenzen overschrijdt zal Hij het Vuur doen binnengaan; hij zal daarin verblijven en dit zal voor hem een vernederende straf zijn." (VBK soera an Nisaa’ 4, aaya 14)

Waar is de middenpositie en de compromisoplossing in de uitspraken van de Boodschapper van Allah صلى الله عليه وسلم tegen zijn oom Aboe Taalib toen zijn mensen hem positie, geld en rang aanboden om de Islam te verlaten? Hij صلى الله عليه وسلم antwoordde:

"Bij Allah! O oom, al plaatsten zij de zon in mijn rechterhand en de maan in mijn linker opdat ik deze zaak verlaat, ik zal het nooit verlaten totdat Allah het laat zegen vieren en anders stervend ten onder ga”. 

En waar is het compromis in zijn verklaring aan de stam van Bani Amier ibn Sa'sa toen zij eisten dat zij zouden regeren na het overlijden van hem صلى الله عليه وسلم in ruil voor hun noesra (steun)? Hij صلى الله عليه وسلم zei:

 “de kwestie behoort tot Allah, Hij schenkt het aan wie Hij wil.” 

Concluderend is de middenpositie of de compromisoplossing een idee dat vreemd is aan Islam. De Westerse naties en de moslims die loyaal aan hen zijn hebben dit idee aan Islam proberen te plakken aan Islam om het aan de moslims te kunnen verkopen. Zij handelden in naam van gematigdheid en tolerantie, en probeerden daarmee de oprechte moslims van de duidelijk vastgestelde regels en grenzen van Islam af te houden.

 

Lokale initiatieven

Algemeen

Amerika, Europa & Australië

Midden-Oosten & Noord Afrika

Azië