TwitterFacebookGoogle+    A+A  A-                                                                                                                                                                                                                        Contact - Links - Persmap      

Menu

Wie zal de wereldwijde vluchtelingencrisis oplossen?

Al decennialang lijden de Rohingya in Myanmar aan sociale discriminatie, welke gepaard gaat met structurele aanvallen, waarbij het leger van Myanmar betrokken is. De regering erkent niet eens de naam ‘Rohingya’[1]. Human Rights Watch, tezamen met andere organisaties, brengt al sinds april 2013 verslag uit over de manier waarop extreme boeddhistische monniken[2], zich schuldig maken aan een golf van geweld jegens de moslims. De Rohingya worden geterroriseerd en bestempeld als illegale Bengaalse immigranten. Velen hebben hun huizen achtergelaten en zijn op de vlucht geslagen. Momenteel leven duizenden Rohingya in gammele hutten. 

In mei 2015 probeerden Rohingya vluchtelingen Maleisië te bereiken terwijl de onderminister, Wan Junaidi, erop aandrong dat zij terug dienden te gaan naar hun eigen land. Bangladesh had reeds haar grenzen afgesloten met Myanmar. Desondanks hebben duizenden Rohingya vluchtelingen hun toevlucht gezocht in de omliggende dorpen. Tijdens een interview in 2012, verklaarde de premier van Bangladesh, Hasina Wajed, dat het niet de verantwoordelijkheid van Bangladesh is om alle vluchtelingen te helpen. Op 5 december 2016 heeft de minister van Buitenlandse Zaken, Abul Hasan Mahmood, het volgende gezegd: “Wij zijn bezig met het oplossen van deze kwestie door middel van samenwerking met internationale organisaties, via verschillende kanalen.” Met andere woorden, het werd niet beschouwd als een Bengaalse aangelegenheid, maar als de last van een ander. 

Medeplichtigheid van de Verenigde Staten 

De naburige moslimlanden hebben de Rohingya moslimvluchtelingen overgelaten aan de wreedheid van het Birmese leger. Ondertussen heeft de Amerikaanse regering verder bijgedragen aan de ellende, door haar banden te versterken met de junta van Myanmar. Dit leidde tot het opheffen van sancties in oktober van vorig jaar. De Verenigde Staten prees Myanmar voor haar progressie die ze had geboekt en uitte enkel symbolische kritiek, vanwege de vele arrestaties van de Rohingya. Ondanks de overvloed aan bewijzen inzake de etnische zuivering van de moslims, waarbij duizenden mensen zijn omgekomen, heeft de Verenigde Staten deze situatie geaccepteerd, door stilzwijgend toe te kijken hoe de Rohingya worden vervolgd en door Aung San Suu Kyi te steunen. 

Het vluchtelingenprobleem vanuit een mondiaal perspectief

Het vluchtelingenprobleem is niet beperkt tot een land of regio, maar is een mondiaal probleem. Terwijl het buiten de strekking van dit artikel valt, om te onderzoeken waarom er zoveel vluchtelingen zijn, zijn de huidige statistieken over het aantal vluchtelingen duizelingwekkend: 

Er zijn wereldwijd 65 miljoen vluchtelingen. Hiervan bevinden 21 miljoen personen zich buiten hun thuisland. Elke dag worden 34 duizend mensen vluchteling en de wachttijd in een vluchtelingenkamp bedraagt gemiddeld 17 jaar. Vierenvijftig procent van de vluchtelingen komt uit de volgende drie landen: Syrië (4,9 miljoen), Afghanistan (2.7 miljoen) en Somalië (1,1 miljoen). Aan het einde van 2015 vormde Syrië de grootste bron van vluchtelingen en asielaanvragen. 

De cijfers buigen zich niet over de mate van fysieke en- emotionele uitputting van deze mensen, wanneer zij hun land, families en huizen moeten verlaten, met geringe proviand en vaak vergezeld door kinderen. 

De wereld heeft gefaald met betrekking tot de vluchtelingenproblematiek

De wijze waarop de Verenigde Naties de benarde vluchtelingensituatie heeft aangepakt, kan op zijn zachtst gezegd een fiasco genoemd worden. In haar ‘Convention Relating to the Status of Refugees’ die teruggaat tot 1951, is bewezen dat de VN niets meer is dan een veredeld praatclubje, doordrenkt met overdreven retoriek en beloften, zonder een werkelijk mechanisme, dat garandeert dat landen vluchtelingen zullen opvangen, of dat ze de kosten zullen delen als het gaat om de overplaatsing van miljoenen mensen.

De nutteloosheid van de VN is zo schrijnend, dat zelfs de misdadigers in Myanmar veronderstelden dat er niets zinvols uit de onderzoeken van de VN zou komen. Het verzoek van Aung San Suu Kyi aan Kofi Annan, de voormalige secretaris-generaal van de VN, was dat er een adviserende commissie opgericht moest worden voor de staat Rakhine, die de wreedheden jegens de Rohingya moest beëindigen en ‘vrede’ moest promoten.

Bij de laatste VN-top aangaande de vluchtelingenkwestie, in september 2016, werd  de hoge commissaris van de VN, Zeid Ra’ad al Hussein, gedwongen om het volgende toe te geven:

“De bittere waarheid is dat deze topconferentie is georganiseerd, omdat wij ernstig hebben gefaald. Gefaald wat betreft het lijden van het Syrische volk, gefaald wat betreft anderen die nu in chronische conflictzones vertoeven. Miljoenen migranten (die veel meer verdienen dan een leven dat gekenmerkt wordt door constante vernedering en wanhoop) hebben wij aan hun lot overgelaten.’’

Gedurende deze laatste conferentie werd er ook te kennen gegeven, dat er door natiestaten onderhandeld zal worden over een nieuwe opzet in 2018, inzake de bejegening van vluchtelingen en de veilige doortocht van migranten. Echter zal dit ook geen soelaas bieden, omdat net zoals alle andere verklaringen aangaande het vluchtelingenprobleem, de betreffende natiestaten niet verplicht zijn om zich hieraan te conformeren. Dientengevolge kan het veronachtzaamd worden, indien het niet conform de nationale belangen is. 

Vluchtelingen aan hun lot overlaten is funest gebleken, getuige de tragische realiteit van de afgelopen jaren en de respons van Europese staten, naar aanleiding van de komst van duizenden Syrische vluchtelingen. Europese landen hebben hun grenzen gesloten, vluchtelingen in detentiekampen gehouden en families uit elkaar gedreven Ze hebben de meest onderdrukte mensen behandeld als criminelen, door vingerafdrukken van hen te nemen en ‘identity-tags’ uit te voeren.

Het onteren van vluchtelingen door de westerse wereld is geen nieuwe fenomeen. In de afgelopen twintig jaar, hebben meerdere rapporten aangetoond hoe geïndustrialiseerde staten een reeks aan beperkende beleidsmaatregelen hebben doorgevoerd, ten opzichte van de vluchtelingen en migranten. Zelfs voor de Brexit en Donald Trump was dit al een trend. Negatieve en- inaccurate berichtgeving van de media en de xenofobische retoriek van politici en overheidsfunctionarissen, hebben bijgedragen aan een klimaat van vijandigheid jegens deze groep. Er heerst een alarmerende toename van geweld jegens asielzoekers, vluchtelingen en migranten. Het geciviliseerde Westen heeft al haar geloofwaardigheid op het vlak van zowel haar normen, waarden en gedragingen verloren, als het aankomt op de bejegening van de behoeftigen. 

Vluchtelingen overgelaten aan liefdadigheidsinstellingen en hulporganisaties 

Het falen van internationale organisaties en natiestaten, in de aanpak van de wereldwijde vluchtelingenproblematiek, heeft ervoor gezorgd dat er een grotere rol is weggelegd voor niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) en hulpinstanties. Echter kan liefdadigheid op zichzelf de vluchtelingenproblematiek niet oplossen en fungeert het slechts als een tijdelijke verlichting van de pijn.

Ondanks de oprechte intenties van de NGO’s en hulpinstanties, zijn zij erg beperkt wat betreft financiën, omvang en vermogen. Het is bekend dat NGO’s [5] en hulpinstanties[ 6] ingezet kunnen worden door regeringen, waardoor hun vermogen om te helpen wordt gedwarsboomd. Bovendien zijn zij vatbaar voor het politieke klimaat, waarin zij opereren en zijn zij afhankelijk van de band met en tussen de verschillende natiestaten. Indien een regering bijvoorbeeld sancties oplegt of de instantie restricties oplegt, worden zij wederom belemmerd in hun handelingen. Indien er militaire zones en fysieke barrières zijn, zullen zij inactief zijn en de staat kan het volk voorzien van hulp of hen evacueren voor politieke doeleinden. 

Kapitalisme kan de vluchtelingen niet helpen

De wereldwijde vluchtelingenproblematiek toont aan, dat het kapitalisme en de kapitalistische visie niet in staat zijn gebleken om een oplossing te bieden voor de benarde situatie van de vluchtelingen. Een wereld vol natiestaten, die enkel  worden gedreven door eigen belang en materieel gewin, kan onmogelijk een serieuze oplossing aanreiken, wanneer het gaat om mensen die in misère leven, hun huizen zijn ontvlucht en op zoek zijn naar onderdak. Elke vorm van hulp, financieel of een andere vorm van hulp, wordt gedreven door een geheim motief. Tegelijkertijd moeten politici en regeringen het volk uitleggen, waarom belastingbetalers buitenlanders financieren, ten koste van binnenlandse aangelegenheden. Internationale instanties zijn verlamd, door toedoen van de dominantie van de grote mogendheden, die de agenda aan het dicteren zijn conform hun belangen. Het is tijd voor een andere visie aangaande de vluchtelingenkwestie.

Islam- enkel een staat kan de vluchtelingen te hulp schieten

Het islamitische concept van het helpen van degenen die in nood verkeren, is tegenstrijdig aan die van het kapitalisme. Het plaatst de mensen namelijk boven het eigenbelang en is werkelijk altruïstisch. Een Khilafah staat zal nooit en te nimmer achterover leunen en toekijken hoe de vluchtelingen van het kastje naar de muur worden gestuurd. 

Er zijn genoeg historische voorbeelden, waaruit blijkt dat de Islamitische staat een toevluchtsoord was voor vluchtelingen:

Na de verdrijving van de Joden in Spanje, in 1492, nam de Khalifah, Beyazid II een regeringsbesluit om de Joden op te vangen in de Ottomaanse Khilafah. Er werden zelfs boten gestuurd om hen op te vangen. Uiteindelijk arriveerden 250.000 vluchtelingen, die zich voornamelijk in Istanbul en Thessaloniki vestigden.

Rond 1570 vluchtten de unitaristische christenen (die de drie-eenheid verwierpen) om vervolgingen van hun christelijke broeders te ontlopen. Ze werden ondergebracht in de islamitische landen.

Na de Russische invasie in Krim, in 1784 en de Kaukasus in 1864, gingen de moslims die in deze regio woonachtig waren, zowel te voet als met schepen richting Anatolië en vestigden zich in de beschikbare dorpen en steden. In de achttiende eeuw vluchtten de Kozakken (naar aanleiding van de vervolging van de orthodoxe kerk) naar de Ottomaanse staat. Ze verbleven in de stad Balikesir.

Ongeveer 200.000 tsaristische Russen werden verscheept naar Istanbul gebracht nadat ze zich hadden verzet tegen de bolsjewieken (Russische Revolutie), waarna er vervolgens een burgeroorlog uitbrak. Eerst werden zij ondergebracht in vluchtelingenkampen, waarna ze werden overgeplaatst naar permanente verblijfplaatsen (woningen).

De historicus Stanford Shaw schreef in het boek ‘Jews, Turks, and Ottomans: Fifteenth through Twentieth Century’: ‘’Het Ottomaanse Rijk heeft eeuwenlang als veilige thuishaven gediend voor joodse vluchtelingen uit Europa. De grootschalige migrantenstroom in de vijftiende en zestiende eeuw, van joden uit Spanje, Portugal en andere Europese landen is welbekend…Echter is er minder bekend over de latere migrantenstroom van de joodse populatie naar het Ottomaanse Rijk. Toch bleven Europese joden zich door de jaren heen, individueel of in kleine groepen vestigen in Ottomaanse gebieden, op basis van politieke, economische of religieuze redenen. In de 19e eeuw en aan het begin van de 20e eeuw  nam de toestroom van Europese joden weer toe in het krimpende Ottomaanse Rijk.’’

De vrijgevigheid van de Ottomaanse Khilafah, gedurende de grote hongersnood in Ierland (in 1845) is goed gedocumenteerd. De Khalifah Abdul Majid I zei het volgende over het helpen van anderen, in navolging van de Islamitische richtlijnen:

‘’Mijn religie dwingt mij om de wetten der gastvrijheid in acht te nemen’’

De moslims hebben al  een gevestigd concept (sadaqah) als het gaat om onbaatzuchtige liefdadigheid, zonder materieel winstbejag. Dit concept is vandaag de dag van cruciaal belang en dient toegepast en gepromoot te worden, op zowel politiek als staatsniveau, zodat miljoenen vluchtelingen die de wereld heden ten dage kent, opgevangen kunnen worden en zich kunnen vestigen. Door dit toe te passen, voert de oemmah niet slechts haar plicht uit richting de rest van de mensheid, maar laat zij de wereld ook de rechtvaardigheid van Islam zien.

1.http://www.nytimes.com/2016/05/07/world/asia/myanmar-rohingya-aung-san-suu-kyi.html?_r=0

2.http://www.theatlantic.com/international/archive/2013/04/969-the-strange-numerological-basis-for-burmas-religious-violence/274816/

3.https://www.theguardian.com/world/2015/may/13/malaysia-tells-thousands-of-rohingya-refugees-to-go-back-to-your-country

4.http://www.thedailystar.net/country/bangladesh-trying-resolve-rohingya-crisis-1325554

5.https://theintercept.com/2015/10/26/pentagon-missionary-spies-christian-ngo-front-for-north-korea-espionage/

6.https://www.philanthropy.com/article/Venezuelan-Politicians-Claim/211571

7.http://www.khilafah.com/how-the-khilafah-aided-the-irish-during-the-famine-of-1845/



 

Lokale initiatieven

Algemeen

Amerika, Europa & Australië

Midden-Oosten & Noord Afrika

Azië