TwitterFacebookGoogle+    A+A  A-                                                                                                                                                                                                                        Contact - Links - Persmap      

Menu

‘Maslaha’: een geldig argument voor deelname aan het politieke leven in het westen?

Met de term al maslaha, bedoelen degenen die het begrip gebruiken: "Hetgeen waarover de Wetgever geen uitspraak heeft gedaan en waarvoor Hij geen Sjar’i bewijs ter erkenning of afwijzing heeft gegeven”. Anderen hebben al maslaha als volgt gedefinieerd: “De beschrijving van een daad, waaruit altijd of meestal een voordeel voor de gemeenschap of het individu resulteert”. De voorstanders voor deelname aan het politieke leven in het Westen stellen dat hun bewijsvoering de vervulling van al maslaha, het belang van de moslims vervult. Het gaat om: "het afwegen van het beste uit de twee goede handelingen en twee kwaden. Dit, om het grootste belang te vervullen door van het kleinere belang af te zien en het minste kwaad te accepteren, door te proberen het grotere kwaad te ontwijken". De ongeldigheid van deze uitspraak wordt uit het volgende duidelijk: 

1. Het vaststellen van het belang en het vaststellen van hetgeen schadelijk is, behoort aan de Heerser van de wereld Allah (جل جلاله) toe. Wat de Sjarie’a verlangd heeft uit te voeren, wordt gezien als maslaha, het belang. Wat de Sjarie’a heeft verboden is het kwaad (mafsada). Dit is wat bedoeld wordt in het volgende Koranvers:

“Aan jullie is voorgeschreven te strijden, hoeveel het jullie ook tegenstaat. Maar misschien staat jullie iets tegen dat toch goed voor jullie is en misschien hebben jullie iets lief dat toch slecht is voor jullie. God weet en jullie weten niet.” (VBK, Al Baqara 2, vers 216)

Moge Allah (جل جلاله) ons ervoor behoeden, dat ons belang ligt in hetgeen Hij verboden heeft en moge Hij er ons tevens voor behoeden, dat wij beweren een belang te vinden in hetgeen Hij verboden heeft. Bovendien dient de vraag zich aan, wie het belang waarover deze moslims het hebben mag bepalen. Wie een blik werpt op de realiteit, toont ons de machtsstrijd binnen moskeeën en de strijd over de controle van de financiële middelen van de moskeeën. Weinig moskeeën in het Westen ontkomen aan deze interne machtsstrijd, waarbij men verschilt over de belangen van de moskee en hoe dezen vervuld dienen te worden. Hier is menig mens zich bewust van. Dus hoe kan men dan nog spreken over belang en wie is het die deze zaken bepaalt? Is er bijvoorbeeld een verkiezing geweest waarbij de moslims het een keer met elkaar eens waren, zoals de presidentiële verkiezingen in Frankrijk (in 2002), waarbij sommige moslims dachten dat het grootste belang lag bij Chirac, terwijl anderen dachten dit bij Jospin te vinden en weer anderen simpelweg Le Pen wilden uitsluiten.

2. De voorwaarde van belang voor degenen die dit nastreven, is dat het belang reëel moet zijn en niet gebaseerd op begeerten. De belangen die moslims proberen na te streven, door deel te nemen aan het politieke leven in het Westen, zijn eerder fictief en onwerkelijk. Er bestaat geen reëel belang, behalve hetgeen bereikt is door het Westen.

Lessen zouden geleerd moeten worden bij het voorbeeld van George W. Bush, die de Amerikaanse presidentiële verkiezingen won, mede dankzij de stemmen van moslims. Een groot aantal moslims dacht dat door op deze man te stemmen, hun islamitische belangen zouden worden behartigd. Tevens dachten zij dat hij de moslims steun zou verlenen in het stichten van hun instituties, het beeld van de Islam zou helpen verbeteren en hen zou steunen bij vele zaken die hen aangaan, waaronder de kwestie van Palestina. Nadat hij de meerderheid had gekregen en toetrad tot het ambt, ontketende hij een nieuwe kruistocht tegen de moslims, vervolgde hij hen in hun landen, doodde hen, bezette hun landen, en dit alles onder het voorwendsel van de strijd tegen het terrorisme. Derhalve toont de waarneembare en tastbare realiteit ons aan, dat het nagestreefde belang, dat zou liggen in de deelname aan het politieke leven in het Westen, fictief en onrealistisch is.

De stemmen van de moslims worden meer voor het eigenbelang van het Westen gebruikt. Zij veranderen de op het eigenbelang gebaseerde politiek niet, noch verlaten zij vitale belangen, omdat wij moslims met hen hebben deelgenomen in een koefr heerschappij of op hen hebben gestemd. De eerste die de leus "de Islam is de alternatieve vijand" in de Westerse politiek uitkraamde, was de voormalige minister van Defensie, de voormalige vicepresident onder George W. Bush, Dick Cheney. Hij deed dit op de conferentie voor internationale veiligheid in München (in 1991). Dezelfde Dick Cheney en George W. Bush, waaraan de moslims hun stem hebben gegeven. Laten we deze vasthoudendheid van het Westen aan haar standpunten, ideeën en belangen beschouwen, en ons afvragen; heeft de deelname aan het politieke leven in het Westen ons echt iets opgeleverd? En is het nut waarvoor we beweren te werken nu realistisch of fictief geweest?

3. Het belang waarover zij spreken en dat zij als bewijs aanvoeren, definiëren zij zelf als "hetgeen waartoe de Wetgever geen uitspraak heeft gedaan en waarbij geen Sjar’ie bewijs bestaat voor toestemming of afwijzing ".

De deelname aan regeringen van koefr behoort tot de "belangen", die door absoluut authentieke, eenduidige Sjar’ie teksten totaal zijn geannuleerd en ongeldig zijn verklaard. (*meer hierover in het boek Het Goddelijk oordeel betreffende de deelname van de moslims aan het politieke leven in het westen). Dus hoe kan nu een gemeend "belang", als bewijs worden aangevoerd dat door de Sjarie’a is geannuleerd en ongeldig is verklaard? Het beroepen op het afwegen van het beste uit de twee goede handelingen en twee kwaden, om het grootste belang te vervullen door van het kleinere belang af te zien, en tevens het minste kwaad accepteren door te proberen het grotere kwaad te ontwijken, kan enkel in die gevallen worden toegepast wanneer de moslim wordt geconfronteerd met een situatie, waar totaal geen uitweg meer is.

Een voorbeeld hiervan is wanneer een vrouw in levensgevaar gered wordt door een man, maar daarbij ongewild haar 'auwra (hetgeen verboden is voor een niet-mahram om te zien) laat zien. In dit geval moet de man de vrouw redden, ondanks het feit dat hij haar 'auwra ziet. In andere gevallen, waarin dit vermeden kan worden, is deze regel niet toepasbaar. De deelname aan systemen van koefr is ongetwijfeld vermijdbaar. Daarboven dient de afweging van het beste uit de twee goede handelingen, en twee kwaden, plaats te vinden op basis van het Goddelijk oordeel en niet op basis van rationele of verstandelijke beredenering. Nadat de moslims hun feilbare verstand het recht van de afweging en vastlegging hebben gegeven, ondanks dat er geen twijfel over bestaat dat dit onmogelijk is omdat verstandelijke capaciteiten en meningen niet eenduidig kunnen zijn, hebben zij George W. Bush hun stem gegeven in plaats van Al Gore. En hebben zij hiermee werkelijk het betere uit twee alternatieven, of het minste van de twee kwaden gekozen? Of juist het tegendeel? Bovendien is er voor de moslim geen groter kwaad, behalve de veelgoderij, dan het regeren buiten hetgeen Allah (جل جلاله) heeft geopenbaard.

In feite zijn het twee zijden van dezelfde munt. Allah (جل جلاله) heeft ons geboden gedurende de djihaad ons leven op te offeren, om de mensen aan de wetten van Islam te onderwerpen. Op gelijke wijze heeft Hij ons opgedragen ons leven te offeren wanneer de ten uitvoering van de islamitische wetgeving in het geding komt. Wij moslims zijn opgedragen om tegen de heerser van de islamitische Staat gewapend ten strijde te trekken, wanneer hij wetten van koefr ten uitvoer wil brengen en waar de moslims over een duidelijk bewijs beschikken, dat hij dit bewust wil doen. Hoe kan nu van moslims verlangd worden de vergankelijke belangen in het Westen, te verruilen ten koste van het grootste belang van de religie, namelijk het regeren met de wetten die geopenbaard zijn door Allah (جل جلاله) ?Voor de geleerden staat vast dat het vasthouden aan de religie, voorgaat aan alle islamitische verordende doelen, zoals het lijfsbehoud, het behoud van het nageslacht en andere doelen. Waarop moet worden gewezen, is het feit dat de geleerden het er over eens zijn dat het verblijf van een moslim in een "daar oel koefr" (Staat waar de islamitische wetten niet ten uitvoer worden gebracht) verboden is, indien de moslims vrees hebben om hun geloofsovertuiging uit te oefenen of vrezen in haraam te vervallen. In deze gevallen is het zijn plicht naar een land te vertrekken waarin hij zijn geloof kan uitoefenen en waarin hij tevens geen vrees hoeft te hebben om in haraam te vervallen, ongeacht welke financiële consequenties dit zou hebben. Elk onheil blijft in vergelijking bij het verliezen van de religie gering. Allah (جل جلاله) zegt: ْ

“Tot hen die door de engelen worden weggenomen, terwijl zij zichzelf onrecht hebben aangedaan, zeggen zij: “In wat voor toestand verkeerden jullie?” Zij zeggen dan: “ Wij waren onderdrukten op aarde.” Zij zeggen: “Was Gods aarde niet zo ruim dat jullie daarin konden uitwijken?” Zij zijn het van wie de verblijfplaats de hel is; dat is een slechte bestemming.” (VBK, An Nisaa 4, aaya 97)

Dus hoe kunnen moslims zichzelf afvragen te werken met de verboden handeling van het deelnemen aan het politieke leven, alleen omdat zij wonen in het Westen?

Lokale initiatieven

Algemeen

Amerika, Europa & Australië

Midden-Oosten & Noord Afrika

Azië