TwitterFacebookGoogle+    A+A  A-                                                                                                                                                                                                                        Contact - Links - Persmap      

Menu

De betekenis van ''terrorisme''

Terrorisme (al irhaab)

Taalkundig gezien is al irhaab (terrorisme) een zelfstandig naamwoord dat afstamt van ar-ha-ba. Dit betekent ‘iemand bang maken’ en ‘schrik aanjagen’. Allah جل جلاله heeft gezegd:

(تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّـهِ)

‘’Om ermee de vijanden van Allah af te schrikken’’ (VBK soera al Anfaal 8, aaya 60)

Dat wil zeggen dat je de vijand angst in moet boezemen. Maar vandaag de dag heeft dit woord een nieuwe betekenis gekregen. Op een congres in 1979 hebben zowel de Amerikaanse als de Britse inlichtingendiensten ingestemd om terrorisme te herdefiniëren tot: 

‘Het gebruik maken van geweld tegen de burgerlijke belangen om politieke doelen te behalen’. 

Vervolgens zijn er vele internationale conferenties en congressen gehouden en wetgevingen en regels gemaakt. Deze hadden als doel om alles wat beschreven kan worden als ‘terrorisme’ te definiëren. Daarnaast was het van belang om de type groeperingen, organisaties en partijen te benoemen die daadwerkelijk terrorisme praktiseren of welke van hen dit ondersteunen. De koefr staten beweren dit gedaan te hebben om de vereiste maatregelen te adopteren om terrorisme adequaat te bestrijden en de verspreiding ervan in te perken. 

Het blijkt duidelijk uit de regelgevingen die spreken over terrorisme dat deze verre van accuraat zijn. Deze antiterroristische maatregelen zijn onderworpen aan politieke vooroordelen van de regering die deze uiteindelijk tot wet verheft. Bijvoorbeeld, we zien dat de Verenigde Staten de liquidatie op de Indiase Ghandi zagen als een terroristische daad. Daarentegen werd de liquidatie op koning Faisal, noch de liquidatie op Kennedy bestempeld als een terroristische daad. 

Aanvankelijk beschreef men het opblazen van het FBI gebouw in Oklahoma als een terroristische daad. Toen duidelijk werd dat Amerikaanse milities achter de explosies zaten, veranderden ze hun beschrijving van een terroristische daad naar simpelweg een criminele daad. 

Voornamelijk de Verenigde Staten beschrijven bepaalde groeperingen als zijnde populaire oppositie bewegingen. Voorbeelden hiervan zijn de rebellen van Nicaragua, de IRA en anderen. Ze beschouwen de strijders van de bewegingen, wanneer deze worden gearresteerd, als krijgsgevangen volgens het Protocol (1) uit 1977 van de Genève Conventie. Aan de andere kant, wordt elke beweging die Amerikaanse belangen of de belangen van zijn agenten tegengaat, beschouwd als een terroristische beweging en wordt geplaatst op een lijst van terroristische organisaties. Deze lijst, welke periodiek wordt uitgegeven door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, bevat de meeste Islamitische bewegingen uit Egypte, Pakistan, Palestina, Algerije et cetera. 

Sinds de jaren tachtig heeft Amerika zowel nationaal als internationaal de publieke opinie gevormd naar wat in haar oogpunt terrorisme inhoudt. Ze hebben constant acties uitgevoerd gericht op burgerlijke doelen voor eigen profijt, deze acties waren afkomstig van politieke of militaire bewegingen welke niet verbonden waren met Amerika. Anderen waren bewegingen die verbonden waren aan de inlichtingendienst van Amerika. Bijvoorbeeld, vele rapporten geven aan dat sommige acties welke beschreven werden als terroristisch, afkomstig waren van personeel gelieerd aan de CIA, zoals het kapen van het TWA vliegtuig in Beiroet in het begin van de jaren negentig. De Verenigde Staten maakten ook gretig gebruik van de situatie tijdens de explosie bij de Amerikaanse al Khobar basis in Saoedi-Arabië. In 1996, bij de G7 conferentie in Parijs maakten ze veertig aanbevelingen betreffende de strijd tegen het terrorisme. Zelfs voor ze de identiteit van de daders hadden achterhaald, gebruikten ze de incidenten als het World Trade Center bombardement in New York en het bombardement op de FBI bureaus in Oklahoma om de antiterrorisme wetgeving te promoten. Deze werden allen goedgekeurd door het Senaat van de Verenigde Staten in 1997. 

De G7 aanbevelingen en de antiterrorisme wetgeving gaven de Verenigde Staten de autoriteit om elke terreurverdachte wereldwijd te vervolgen. 

De Verenigde Staten geloven dat zij het recht hebben om iedereen te mogen arresteren en te ontvoeren waarvan zij het vermoeden hebben dat deze persoon zich schuldig maakt aan een ‘terroristische daad’ en passen daarbij elke bestraffing toe die zij geschikt achten. Zoals: gevangenschap, ballingschap, intrekking van woon- en of staatsburger rechten enzovoort. Al dit kan gedaan worden zonder de beschuldigde het recht te geven zich te verdedigen of dat hij voorgeleid wordt aan een civiele rechtbank of jury. 

De Verenigde Staten stereotyperen regelmatig landen die de Amerikaanse belangen tegenwerken als terroristische staten. Neem bijvoorbeeld Noord-Korea, China, Irak en Libië. Ze hebben vele Islamitische bewegingen beschuldigd als zijnde terroristische bewegingen zoals de Islamitische Djihaad, Hamas, Djamaa’a Islamiyya in Egypte en FIS in Algerije. Op deze wijze exploiteerden ze bombardementen uitgevoerd op de Joden in Palestina en gebeurtenissen die plaatsvonden in Algerije op de vooravond van de afschaffing van de parlementaire verkiezingen door het leger.

Volgens deze wetten, resoluties en aanbevelingen, kunnen de Verenigde Staten iedereen die ze als terrorist achten vervolgen en aanvallen, zij het een individu, organisatie, partij of staat, door het gebruik van hun militaire strijdkrachten of politieke invloed om economische sancties af te dwingen. Zoals gezien in Irak en Libië. Dit werd ook geuit door de voormalige Amerikaanse Staatssecretaris George Schultz toen hij zei:

 “Waar de terroristen ook naartoe trachten te ontsnappen, ze zullen nooit in staat zijn zich schuil te houden”.

Dus, de antiterrorisme wetgeving geadopteerd door de Verenigde Staten is één van de strategische wapens die zij gebruiken om hun grip op de wereld te versterken. Met name de landen die de capaciteit hebben om in opstand te komen tegen het beleid van de Verenigde Staten. 

Sinds dat Amerika Islam heeft geïdentificeerd als haar grootste vijand na de val van het communisme, worden de Islamitische landen nu beschouwd als strategische gebieden waarin ze de antiterrorisme wetgeving zullen gebruiken om hun invloed te vergroten en ze onder controle te houden. Dit is omdat moslims nu zoeken naar het pad voor de heroprichting van de Khilafah, waarvan Amerika en andere koefr naties van weten dat het de enige Staat is die in staat is tot het vernietigen van de kapitalistische ideologie, welke Amerika leidt. 

Zodoende kan elke Islamitische beweging een mogelijk doelwit zijn om door Amerika als terroristisch gelabeld te worden. Zelfs politieke partijen en bewegingen die geen materiële handelingen gebruiken om hun doel te bereiken zijn niet gevrijwaard van dit label. Dus beschouwt Amerika elke activiteit van elke beweging, partij of staat welke oproept tot de terugkeer van Islam als een terroristische activiteit welke de internationale wetgeving breekt. Met deze rechtvaardiging, en door landen te verplichten de antiterrorisme wetgeving te adopteren, zijn ze in staat om de strijdkrachten van deze naties te mobiliseren onder haar leiderschap om aanvallen in te zetten tegen deze bewegingen, partijen en staten. 

Daarom is het van vitaal belang voor de moslims die werken voor de wederoprichting van de Khilafah, om te realiseren dat zij een direct doelwit zijn geworden van het zogenaamde antiterrorismebeleid. Het is tevens van belang om duidelijk te maken wat de realiteit is van deze wetgeving aangaande de Islamitische en mondiale publieke opinie. Ze dienen ook de realiteit uiteen te zetten van het beleid van de Verenigde Staten, die werken om de wereld te domineren door middel van deze wetgeving. En dat De Verenigde Staten de ware plegers waren achter vele van de bombardementen en aanslagen wereldwijd die zijn toegeschreven aan moslim individuen, groepen of landen. 

Het is ook verplicht voor de moslims om in hun handelingen en gedrag Islam te volgen. Islam heeft een specifieke manier om plannen en doelstellingen te realiseren. Dit is gemanifesteerd in het dragen van de oproep om het leven op Islamitische wijze voort te zetten door het heroprichten van de Khilafah. Vasthouden aan deze methode, dat zich beroept op intellectuele en politieke inspanning met de uitsluiting van materiële handelingen, is het vasthouden aan de methode van de sjarie’a methode geordend door Islam, en niet onze angst of verlangen om te ontsnappen aan het label van terrorisme. 

Het is verplicht voor de moslim om duidelijk te weten dat de taak van de Islamitische Staat na de stichting ervan beperkt is tot de sjarie’a-regels. Zij het haar interne taken zoals bijvoorbeeld het behartigen van de belangen van de mensen en het implementeren van de hoedoed (strafrecht), of extern zoals het verspreiden van Islam naar de gehele mensheid middels djihaad en het vernietigen van materiële obstakels die een barrière vormen voor de implementatie van Islam. 

De moslims dienen duidelijk te weten dat het implementeren van de wetten van Islam door de moslims over henzelf en anderen niet gebaseerd is op emoties, noch richt het zich op het realiseren van bepaalde specifieke belangen. Het is eerder uit gehoorzaamheid aan de bevelen van Allah جل جلاله. Hij die de mens, het leven en het universum geschapen heeft en de mens opdracht heeft gegeven zijn leven te ordenen in overeenstemming met de regels van Islam. Regels die Hij جل جلاله heeft geopenbaard aan Mohammed de Boodschapper van Allah صلى الله عليه وسلم. 

Dus de beschrijving van Islam en de moslims als terroristen door de Verenigde Staten en andere landen is een vooringenomen beschrijving. 

Het is in tegenstrijd met de realiteit en tegenstrijdig met hetgeen Allah جل جلاله wenst van de Islam. Hij جل جلاله heeft gezegd: 

(وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ)

’’En we hebben jou (O Mohammed) enkel gestuurd als een barmhartigheid voor de ‘Alamien (werelden).’’ (VBK soera al Anbiyaa’ 21, aaya 107) 

Allah جل جلاله heeft ook gezegd:

 ( وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً وَبُشْرَىٰ لِلْمُسْلِمِينَ)

…En Wij hebben jou het boek neergezonden als een uitleg van alle zaken en als Leiding en Barmhartigheid en een verheugende tijding voor de moslims’’ (VBK soera an Nahl 16, aaya 89)

Deze barmhartigheid is duidelijk bewezen door de implementatie van de regels van Islam. Daarom is er geen verschil tussen het gebed (salaah) en djihaad, tussen doe’a en het angst aanjagen van de vijand. Er is geen verschil tussen zakaat en het afhakken van de hand van de dief. Noch is er een verschil tussen het te hulp schieten van mensen in nood en het doden van degenen die misdaden begaan tegen heiligheden van de moslims. Allen zijn sjarie’a wetgeving welke de moslims van de Staat zullen implementeren in de praktijk wanneer de tijd is gekomen.

 

Luchtmacht van de Ottomaanse Khilafah

 <img width="600" height="600" src="http://www.hizb-america.org/wp-content/uploads/2015/03/ottoman_air_force-600x600.jpg" class="attachment-post-thumbnail wp-post-image" alt="ottoman_air_force">

Slechts zes jaar nadat de gebroeders Wright hun eerste succesvolle vlucht hadden uitgevoerd in Ohio, was de Islamitische Staat (Ottomaanse Khilafah) één van de eerste naties in de wereld welke een militair luchtvaartprogramma was gestart. Hoe indrukwekkend het ook moge lijken dat moslims op snelle wijze deze technologie adopteerden, het precedent om nieuwe technieken en technologieën te verkrijgen voor de bescherming van de Islamitische Staat en zijn expansie was reeds gedaan door de Profeet  صلى الله عليه وسلم zelf.

In zijn tariekh (geschiedenis) verhaalt at Tabarie dat de Profeet صلى الله عليه وسلم  twee van zijn metgezellen, ‘Oerwa ibn Mas’oed en Ghitaan ibn Salama, naar de stad Djaraasj in Syrië om de fabricage technieken van dabbabaat (tankachtige wapens), mandjaaniq (katapulten) en dhaboer (tanks) te leren. Dit waren wapens die destijds gebruikt werden door de Romeinen.

De siera van de Profeet صلى الله عليه وسلم toont veel meer voorbeelden zoals het gebruik van de Perzische loopgraven in de slag van Gandaq en de expeditie naar Jemen om aldaar te leren hoe katapulten worden gemaakt en gebruikt. De Islamitische Staat volgde deze soenna  van de Profeet صلى الله عليه وسلم  zelfs toen het de wereld leidde in technologie. Toen de technologieën van luchtvaart en wapens voor luchtaanvallen waren ontwikkeld verspilde de Islamitische Staat geen tijd om deze technologieën zich eigen te maken voor eigen gebruik.

De geschiedenis van luchtvaart is niet anders dan de geschiedenis van andere wetenschappen en technologieën in het punt dat de ontwikkeling van luchtvaart gelegen is in een lange, rijke historie waarin kleine beetjes vooruitgang plaatsvonden over vele millennia en de ontwikkeling gebeurde niet plotsklaps in de eerste jaren voor de eerste luchtvaart. Veel oude beschavingen produceerden wapenprojectielen, vliegende apparaten en ontwerpen voor menselijke luchtvaart – velen ervan onpraktisch doch sommigen praktisch. Sommige voorbeelden bevatten het verhaal van de mechanische duif van Archytas van het oude Griekenland, de luchtlantaarn (hete luchtballonnen lantaarns) van China en de eerste raketwapens welke de Chinezen gebruikten tegen de Mongolen. Er is overgeleverd door de historicus van de 11e eeuw N.H. Ahmed Mohammad al Maqqaarie dat in de derde eeuw N.H., ‘Abbaas ibn Firnaas de eerste succesvolle gevleugelde vlucht uitvoerde doormiddel van zweefvluchten met gebruik van een gevleugeld door zichzelf ontworpen apparaat.

De moderne periode van luchtvaart was tot bloei gekomen met de komst van de Industriële revolutie in Europa. Vele grote ontwikkelingen verschenen in de 18e eeuw in Europa wat resulteerde in succesvolle vluchten. Voortgaande op basis van de werken van hun voorgangers en tijdsgenoten hebben de gebroeders Wright de problemen van weerstand en controle opgelost en maakten hun historische vlucht in 1903. Niet lang daarna startten Engeland, Frankrijk, de V.S., Duitsland, Rusland en Italië hun militaire luchtvaart programma’s en de Islamitische Staat nam hieraan deel door haar eigen luchtvaartprogramma te beginnen (Osmanlı Hava Kuvvetleri).

Militaire eenheden van de Islamitische Staat die verbleven in Europese steden bestudeerden de ontwikkeling van militaire voertuigen in Europa en al snel in 1909 nodigden militaire functionarissen van de Ottomaanse Khilafah Franse piloten uit om te komen naar Istanbul voor een demonstratie. De Belgische piloot Baron de Catters kwam naar Istanbul en voerde een tentoonstellingsvlucht uit met zijn Voisin dubbeldekker op uitnodiging van de Minister van Oorlog Mahmut Şevket Paşa. Als een direct gevolg van deze demonstratie nam het bewustzijn en interesse in militaire luchtvaart extreem toe binnen de Islamitische Staat. Functionarissen stuurden een delegatie naar de Internationale Luchtvaart Conferentie in Parijs. In 1910, werden moslimkandidaten naar Europa gestuurd om getraind te worden als piloten echter financiële kwesties binnen de staat zorgen ervoor dat dit werd uitgesteld. Desalniettemin waren er een aantal piloten getraind in luchtvaartscholen in Parijs en behaalden zij hun luchtvaartcertificaten.

De militaire functionarissen van de Ottomaanse Khilafah waren zich goed bewust van de bewapeningswedloop tussen de Europese naties om hun luchtmachten te versterken alsmede welk groot belang deze luchtmachten zouden hebben in de toekomst van oorlogvoering. Om niet te worden overrompeld of achter te blijven stelde de Minister van Oorlog Mahmut Şevket Paşa luitenant colonel Süreyya Bey in 1911 aan om ballonnen aan te schaffen om de constructie van de luchtvaart faciliteiten te leiden en trainingen te organiseren voor piloten. De Luchtvaart Commissie werd gevestigd en viel onder de sectie van Wetenschappelijk Onderzoek van het Ministerie van Oorlog. Naast de taak welke eraan werd gegeven door Mahmut Şevket Paşa, was de commissie ook begaan in het verzamelen van intelligentie en strategische informatie. Er werden niet alleen studie gedaan van wapens in de luchtvaart maar ook naar luchtafweergeschut. Dit bewees erg nuttig te zijn in komende oorlog met Italië.

In 1911, viel Italië delen van de Islamitische Staat binnen, hetgeen in het heden Libië wordt genoemd. De onrijpe luchtmacht van de Ottomaanse Khilafah was nog niet gereed militaire voertuigen te zenden. Pogingen om luchtvoertuigen van Frankrijk te kopen en deze via Algerije af te sturen in het slagveld bleken niet gerealiseerd te kunnen worden. Met een luchtmacht van 28 vliegtuigen en 4 ballonnen, was Italië het eerste land ooit welke een oorlog via de lucht uitvoerde. Met haar ontwikkeling in luchtafweergeschut werd de Islamitische Staat de eerste natie in de geschiedenis die luchtafweergeschut hanteerde in oorlog. Het islamitische leger heeft met succes ballonnen uit de lucht geschoten en andere militaire luchtvoertuigen van Italië en heeft zelfs sommige vliegtuigen in beslag kunnen nemen.

In 1912, hadden de eerste militaire piloten van de Islamitische Staat, kapitein Fesa Bey en luitenant Yusuf Kenan Bey hun training in Frankrijk afgerond en keerden terug. Hen werd twee van de vijftien vliegtuigen geschonken welke gefinancierd door het publiek. Op 27 april 1912 vlogen Fesa Bey en Yusuf Kenan Bey over Istanbul waardoor ze de eerste moslimpiloten werden die de eerste moslim vliegtuigen vlogen over moslimland. Vlak daarna werd er in juli 1912 een Vliegschool geopend in Yeşilköy, een buitenwijk van Istanbul, zodat de Islamitische Staat hun eigen piloten zou kunnen trainen. Dit was een belangrijke stap voor de Islamitische Staat om niet meer afhankelijk te zijn van andere landen. Het aantal piloten nam toe tot 18 en het aantal vliegtuigen tot 17. Deze werden al snel op de proef gesteld toen de semiautonome regio’s in de Balkan in opstand kwamen tegen de Ottomaanse Khilafah en de oorlog verklaarde aan de Islamitische Staat. De luchtmacht speelde geen essentiële rol in de initiële fase van dit conflict maar in de tweede fase van de oorlog vervulden negen gevechtsvliegtuigen en vier trainingsvliegtuigen een belangrijke rol.

Om de moed van zijn luchtmacht aan te tonen en enthousiasme te creëren bij de burgers van de staat organiseerden militaire functionarissen van de Ottomaanse Khilafah lange afstand vluchten. Dit verbeterde tevens de mogelijkheden van de luchtmacht in het uitvoeren van lange vluchten en het brengen van veiligheid in de gehele staat. De eerste lange afstandsvlucht werd gevlogen van Edirne naar Istanbul en duurde ongeveer drie uren. Op dertig november 1913 werd Belkıs Şevket Hanım de eerste moslimvrouw die vloog. In reactie op het applaus wat werd gegeven aan de Franse piloten die vlogen van Parijs naar Cairo organiseerde de staat een expeditie in 1914 om een afstand van nagenoeg 15000 mijlen te vliegen van Istanbul naar Alexandria. Vanwege de gevaren van luchtvaart in deze vroege fasen van de technologie resulteerden twee van deze expedities in neerstortingen en was het de derde die slaagde.

Toen de Ottomaanse Khilafah meegezogen werd in de Eerste Wereld Oorlog had ze slechts zeven vliegtuigen en tien piloten. Met de vastberadenheid van zijn ministers en de hulp van zijn nieuwe bondgenoot Duitsland,  groeide het aantal piloten tot 46, 59 waarnemers, drie observatie ballonnen, 92 vliegtuigen (waarvan veertien zeevliegtuigen) en een reserve van dertien piloten, 22 waarnemers die getraind zijn en 21 trainingsvliegtuigen. Toen de oorlog vorderde deden moslims zelfs een poging dit te vermeerderen door een Brits vliegtuig buit te maken. Gedurende de oorlog waren er in totaal 450 vliegtuigen gebruikt en gevlogen door honderd Turkse en 150 Duitse piloten. De luchtmacht is een bewijs van hoe relevant en bewust de Islamitische Staat nog was, zelfs tot aan het einde van haar dagen.

Dit is de nalatenschap van de Islamitische Staat aan de moslims van de wereld. Het bleef zuiver en oprecht jegens Islam en moslims en beschermde de levens en belangen van de moslims. De moderne seculiere staat van Turkije is de directe erfgenaam geweest van de luchtmacht van de Islamitische Staat waardoor de Turkse luchtmacht één van de oudste ter wereld is. Wat doet het Turkse regime wanneer moslims gedood worden in naburige landen Syrië, Irak, Libanon en Palestina? Wat doen de marionetten regeringen van andere moslim naties wanneer moslims worden aangevallen en gedood in hun eigen landen? In hoeverre lopen de moslims achter, door de afwezigheid van de Islamitische Staat,  in nucleaire technologie, satelliet observatie en andere technologieën welke essentieel zijn voor de bescherming van de moslims? Enkel een staat welke geleid wordt door een oprechte moslimleider, de Khaliefah, welke loyaal is aan Islam en moslims kan de bronnen van de moslims benutten om de moslims te beschermen en verder te ontwikkelen. En dit kan enkel afkomstig zijn door de hervestiging van de Islamitische Staat.

 

 

 

 

Lokale initiatieven

Algemeen

Amerika, Europa & Australië

Midden-Oosten & Noord Afrika

Azië