TwitterFacebookGoogle+    A+A  A-                                                                                                                                                                                                                        Contact - Links - Persmap      

Menu

Het behoud (al moehaafadha) van de identiteit

In de Arabische taal wordt gezegd: ‘haafadha moehaafadha wa hifaadha. Indien dit verbonden wordt met de woorden ‘alaa sjai’ dan betekent het ‘persisteren’ en ‘continuatie’ van een zaak. Indien dit verbonden wordt met ‘alaihi’ dan betekent dit ‘ervoor alert blijven om het te bewaken’. Indien het verbonden wordt met ‘anhoe’ dan betekent dit ‘het verdedigen van een zaak’. Indien het verbonden wordt met een belofte (‘ahd) dan betekent dit dat hij zijn belofte houdt. Indien het verbonden wordt met zijn eer (‘ala sjarifihie), dan betekent dit het beschermen tegen hetgeen schandelijk (‘aib) is.

Het behouden (moehaafadha) van iets omvat dus vijf betekenissen: continuatie (al moedaawama), behartigen (ar ri’aaja), verdedigen (al moedaafi’a), vasthouden (al i’tisaam) en beschermen (as siyaana). Deze verzameling van vijf betekenissen geven het woord “behoud” een alomvattende volledige inhoud, en dat is precies hetgeen we bedoelen wanneer we spreken over het behoud van de identiteit. Dit is omdat het volledige allesomvattende behoud enkel gerealiseerd kan worden door de samenkomst van de vijf betekenissen en het behoud kan niet compleet zijn wanneer één van deze betekenissen ontbreekt. 

Continuatie (al moedaawama) betekent het voortdurend dragen en het nastreven van het blijven dragen van de identiteit. Omdat het wezen van de mens individueel of op groepsniveau met een bepaalde identiteit op deze manier gerealiseerd wordt en het niet een tijdelijke realisatie betreft. Dit is echter continu en permanent, niet voor transformatie of verandering vatbaar. Daarom kan gezegd worden dat wanneer het streven naar continuïteit in de identiteit ontbreekt, de identiteit zelf verdwijnt.

Behartigen (ar ri’aaja) betekent toezicht houden over de identiteit en het bewaken ervan. Op deze manier wordt voorkomen dat elementen binnendringen die de unieke kenmerken doen vervagen en waarmee dus de onderscheiding verdwijnt. De elementen van helderheid en zuiverheid dienen in deze bewaakt te worden. Het scheiden van de religie van de staat bijvoorbeeld, is in strijd met de Islamitische identiteit. Wanneer dit idee aan het islamitische credo wordt gekoppeld, dan verdwijnt op deze manier haar onderscheiding en is ze tevens haar helderheid en zuiverheid kwijt en corrumpeert op deze manier de algehele identiteit. Zo is het eveneens met de ideeën van integratie en assimilatie in de westerse samenlevingen; wanneer deze ideeën worden geaccepteerd en worden beschouwd als zijnde niet strijdig met de identiteit, dan wordt de gehele identiteit gecorrumpeerd. Dit is omdat aan een aantal van haar elementen wordt getornd en aan de basis van haar onderscheiding.

Verdedigen (al moedaafi’a) houdt in om tot welke prijs dan ook bereid te zijn de identiteit te verdedigen en tot de dood bereid te zijn de identiteit te behouden en uit te dragen. Normaal gesproken is de mens bereid offers te brengen in de vorm van zijn rijkdom, zichzelf en zijn inspanningen om de zaken welke hem dierbaar zijn of zijn overtuiging te verdedigen. De identiteit is het meest waardevolle wat de mens bezit. Het houdt zijn wezen, bestaan, heiligdommen en religie in. Daarom is het aan de mens deze te verdedigen omwille van haar behoud. Wanneer de mens bereid is zijn leven te geven omwille van het verdedigen van zichzelf, zijn rijkdom, zijn kinderen, zijn eer of zijn land, is deze dan niet bereid om zijn leven omwille van zijn religie, beschaving, en cultuur te geven? Van Joenoes Ibn Djoebair is overgeleverd: 

“Wij riepen Joendoeb Ibn 'Abdilaah (de metgezel) bij ons en toen hij arriveerde zeiden wij tegen hem: ‘adviseer ons’. Waarop hij antwoordde: ‘Ik adviseer jullie Godvrezend te zijn en de Koran te vrezen, want de Koran is het licht in de donkere nacht en de leidraad overdag. Handel volgens hem met al jullie vermogens. En wanneer jullie worden beproefd, offer dan je geld omwille van je ziel, en wanneer dit zwaarder wordt, offer dan je geld en je ziel omwille van je religie. Voorwaar de werkelijke mahroeb (degene die beroofd is) is degene die beroofd is van zijn religie, en de werkelijke masloeb (degene die bestolen is) is degene wiens religie bestolen is. Er is geen rijkdom na het hellevuur, en er is niets wat het Paradijs overtreft. Het hellevuur laat haar gevangenen niet gaan, en haar arme zal niet rijk worden” [Overgeleverd door Ahmad in Az Zoehd en Al Bajhaqie in Asj Sjoe'b] 

Vasthoudendheid (al i’tisaam) houdt in dat men zich conformeert aan de identiteit en eraan vasthoudt. De mens neemt geen afstand van haar wanneer hij voelt dat hij erdoor in het nauw wordt gedreven of zich getergd voelt door deze uit te dragen. Hij houdt haar in zijn greep en beschouwt haar als leidraad en als preventie tegen de dwaling en vernedering. Het is tenslotte de stevige hoeksteen en de reddingsboei waartoe hij zijn toevlucht zoekt in de beproevingen. 

Bewaken (as siyaana) betekent het voorkomen dat er onzuiverheden ontstaan die de zuiverheid van de identiteit aantasten en haar helderheid vertroebelen. Het betekent tevens dat men waakt voor haar juiste voortbestaan, continuïteit en presentatie. Men waakt voor de vernieuwing en streeft na al datgene wat haar uitstraling verminkt, haar verzwakt en haar kwaliteiten vermindert, tegen te gaan. Men neemt enkel ideeën en oordelen aan die haar leven inblazen en haar voortbestaan garanderen, en men streeft ernaar innovatief te zijn in het vinden van manieren om haar te versterken in de harten van de mensen en haar te versterken in haar schone verschijningsvorm die haar toekomt. 

Dit is de betekenis van het behouden van de identiteit die de moslims zich voor de geest dienen te halen wanneer zij nadenken over hun identiteit en het behoud ervan. 

De verantwoordelijkheid voor het behoud van de identiteit is er een die ligt bij de Staat, het individu en het collectief. Het ontbeert de moslims in deze tijd aan een Staat die de oordelen van Allah جل جلاله over hen implementeert en hen met de Islam regeert, hun cultuur en beschaving onderhoudt en hun identiteit beschermt. De moslims kunnen hierin niets goeds verwachten van de zogenaamde bananenrepublieken die zich in de zogenoemde islamitische landen bevinden. Daarom valt de verantwoordelijkheid van het beschermen van de Islamitische identiteit volledig onder het individu en groepen, totdat Allah جل جلاله het toestaat dat de Al Khilafah opnieuw gesticht wordt. Deze zal dan vervolgens de grootste verantwoordelijkheid hierin dragen en zal de identiteit van de moslims waarborgen zowel in binnen- als buitenland.

Bron: De Islamitische Identiteit p.41-43, Hizb ut Tahrir- Europa 

 

De Islamitische identiteit

De zoektocht van de mens naar zijn identiteit (hoewiyya) omvat de zoektocht naar zijn wezen, zijn plaats in het bestaan, naar het doel van zijn bestaan, zijn toebehoren aan een groep, zijn rol in de maatschappij, en omvat tevens de kenmerken die de persoon als individu of als groep onderscheiden van de ander. Tevens omvat deze zoektocht het zoeken naar fundamenten waarnaar de persoon kan refereren, kan adopteren en waaraan deze zich kan houden. Deze fundamenten vormen de bron van zijn eer en trots waarmee hij herleeft, omwille waarvan hij strijdt en hij voor sterft.

De identiteit is niet, zoals sommige mensen denken, slechts een kaartje waarop de gegevens betreffende leeftijd, lengte en adres gedrukt zijn. Eerder heeft het in werkelijkheid een diepere en gevaarlijkere betekenis. Met de identiteit bestaat de mens, en zonder, is deze afwezig; het is de werkelijkheid van de mens zoals deze door zijn verstand wordt waargenomen, en het standpunt van het behoren tot een specifieke beschaving en een bepaalde Oemma.

De moslim die de getuigenis van de waarheid erkent - de getuigenis van Laa Ilaaha Illa Allah, Moehammadoen Rasoel Allah - waarvan zijn verstand overtuigd is, en zijn hart verbonden, en waar volgens zijn gedragingen zijn bepaald. Deze draagt een identiteit, en niet zomaar een identiteit; een identiteit die diepe wortels heeft in het bestaan en wiens oorsprong onveranderlijk is, en is vastgelegd met waarheid door Degene uit wie de waarheid voortkomt, Allah جل جلاله . Hij verkrijgt zijn leiding van de leiding van de Heer der Werelden, en put zijn eer uit Degene met Eer (‘Izza) en Verordening (Djabaroet), en haar boodschap verkondigt in de wereld op bevel van Degene met Macht en Koninkrijk. Allah جل جلاله zegt:

وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ

“En wie spreekt beter woord dan hij die mensen tot Allah uitnodigt en goede werken doet en zegt: "Waarlijk, ik behoor tot de Moslims." (VBK soera Foessilat, aaya 33)

Het is buitengewoon verbazingwekkend, dat sommige moslims tegenwoordig praten over een identiteitscrisis bij de Islamitische Oemma, ondanks dat Allah جل جلاله deze Oemma heeft gezegend met de Islamitische religie, haar van de duisternissen naar het licht heeft geleid, haar de realiteit van haar bestaan en het doel ervan heeft aangetoond, het recht geleide pad heeft geschonken, en haar oordelen heeft gegeven die - indien deze Oemma zich eraan houdt - ermee het geluk zal bereiken zowel in het wereldse leven als het hiernamaals.

Wat nog meer verbazing wekt, is dat sommige moslims in de westerse landen spreken over een Europese Islam, of een Amerikaanse Islam. Onder het voorwendsel de identiteitscrisis bij de moslims in die landen op te lossen en een moderne identiteit voor hen te creëren die hun recht tot de Islam te behoren

harmoniseert met de plichten als burger in de westerse landen die hun rechten tot verblijf en het verkrijgen van de nationaliteit heeft verstrekt. Alsof Islam alleen voor dezen niet voldoende genoeg is om de identiteit van de mens op te baseren of te bepalen, en alsof de identiteit onderhevig is aan tegenstrijdigheden en deze accepteert.

Zij zijn vergeten dat de identiteit een eenheid is en geen splitsing duldt, een standpunt inhoudt dat geen compromis accepteert, vaststaand is en geen verandering accepteert en geen deling toestaat; zij zijn vergeten dat de Islam een ideologie is waarmee de mens gegarandeerd zijn wezen verwezenlijkt, en waarmee zijn identiteit wordt bepaald.

قُلْ أَنَدْعُو مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَىٰ أَعْقَابِنَا بَعْدَ إِذْ هَدَانَا اللَّهُ كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّيَاطِينُ فِي الْأَرْضِ حَيْرَانَ لَهُ أَصْحَابٌ يَدْعُونَهُ إِلَى الْهُدَى ائْتِنَا ۗ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَىٰ ۖ وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ

“Zeg: "Zullen wij naast Allah datgene aanroepen wat ons noch bevoordelen noch schaden kan, dan worden wij, nadat Allah ons heeft geleid, van het rechte pad verwijderd, zoals iemand die de bozen hebben neergeveld op de aarde in een toestand van verbijstering en die metgezellen heeft die hem tot de weg roepen,zeggende: 'Kom tot ons'?" Zeg: "De leiding van Allah is voorzeker de enige leiding en het is ons bevolen ons aan de Heer der Werelden te onderwerpen." (VBK soera Al An’aam, aaya 71)

الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُولَٰئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ

“Zij die geloven en hun geloof niet met onrechtvaardigheid vermengen - dezen zijn het, die vrede zullen hebben want zij zijn recht geleid.” (VBK soera Al An’aam, aaya 82)

Daarom is het noodzakelijk voor dezen specifiek, en voor de moslims in het algemeen, dat zij zich bewust worden wat het betekent de Islam aan te hangen, en dat zij zich de betekenis van de Islamitische identiteit realiseren opdat de rust en de trots in hun harten wederkeert, zodat wanneer een van hen wordt gevraagd: wie bent u? Gerust en met trots antwoordt:

إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ

"Waarlijk, ik behoor tot de Moslims." (VBK soera Foessilat, aaya 33)

Bron: De Islamitische Identiteit p.1-3 (introductie), Hizb ut Tahrir- Europa 

Het Goddelijk oordeel aangaande abortus

 

ABORTUS 

Abortus is één van de problemen in de westerse maatschappij. Abortus wordt grootschalig uitgevoerd als gevolg van het morele verval in deze samenlevingen en de toename van buitenechtelijke geboortes welke het resultaat zijn van de talloze voorvallen van ontucht en seksuele buitenechtelijke relaties. Volgens de statistieken gepubliceerd door Westerse bronnen hebben de buitenechtelijke geboortes een percentage van 45% bereikt, van de totale geboortes. Dit percentage varieert zich relatief tot plaats en tijd, want in sommige landen loopt dit percentage zelfs op tot 70%. 

Deze buitenechtelijke geboortes zijn het gevolg van de ongeremde seksuele driften binnen de westerse samenlevingen. Deze zijn ontstaan doordat men het credo heeft aangenomen die de scheiding van geloof uit het leven impliceert en welke leidt tot de vrijheden zoals de persoonlijke vrijheid. Deze vrijheid staat de mens toe om te genieten van al het genot in het leven, waardoor, ontucht, overspel en buitenechtelijke relaties wijd verspreid worden, en getolereerd worden door de wet. Dit leidt ertoe dat de westerse samenlevingen zoals vee of dieren worden, als resultaat van deze vrijheid, en de uit de hand gelopen seksuele driften. 

De hoge percentages van buitenechtelijke geboortes, waarvan de helft van de kinderen in de Westerse samenlevingen er een van zijn, heeft vele van deze landen gedreven om nieuwe wetten en regels te vinden, waarbij de vrouwen die afstand wilden doen van hun ongeboren kind, dit ook werkelijk konden doen. En vooral de kinderen die verwekt zijn door buitenechtelijke relaties, ontucht of overspel. Dit is zo, omdat in de Westerse samenlevingen de moeder de taak van verzorging van het kind op haar moet nemen, waarvan het kind geboren wordt als resultaat van een buitenechtelijke relatie,ontucht of overspel. 

Als deel van wat ze ons proberen aan te smeren van hun cultuur, zijn de Kafir landen in de Westerse wereld, geleid door de Verenigde Staten, een campagne begonnen om abortus te legaliseren. Hierdoor willen ze het moreel verval onder de Moslims verspreiden, om zo de familie en hetgeen wat is overgebleven aan Islamitische waarden en goede zeden in de samenlevingen van de Islamitische wereld te vernietigen. 

Dit is de realiteit wat betreft de Westerse samenlevingen. Wat de samenlevingen van de Islamitische Wereld betreft, is abortus niet wijd verspreid, omdat buitenechtelijke relaties, ontucht en overspel niet vaak voorkomen. Wanneer er abortus wordt gepleegd is het vaak om het leven van de moeder te redden.

Betreffende de realiteit van abortus en het Goddelijk oordeel hieromtrent 

Taalkundig gezien betekent het woord abortus, het verwijderen van de foetus uit de baarmoeder. Wanneer er wordt gezegd dat de kameel ijhadh (abortus) heeft, bedoelt men dat het afstand heeft gedaan van de foetus, voordat het geboren is. De Islamitische juristen hebben abortus gedefinieerd als “het afstand doen van de foetus voordat de zwangerschapscyclus is voltooid”. Andere termen worden ook gebruikt met deze betekenis, zoals, imlas, iskat, ilka, ikhraadj.

Abortus kan geschieden door een behandeling die vrijwillig door een vrouw is genomen, zoals het nemen van speciale medicijnen, het zwaar tillen, sterke lichamelijke acties, of door een verzoek aan een dokter om een abortus te plegen. Het kan ook geschieden door (gewelddadig) toedoen van anderen. Ook kan het spontaan gebeuren zonder de wil van de vrouw.

Abortus kan geschieden nadat de ziel (roeh) is gegeven aan de foetus of daarvoor. Als een abortus plaatsvindt nadat de ziel is gegeven aan de foetus, zijn alle Islamitische juristen het er over eens, dat het verboden is, ongeacht of dit gebeurt door de moeder, vader, dokter of een aanval door een ander. Dit is omdat het hier gaat om een aanval op een menselijke ziel, welke een leven bezit, en beschermt wordt door de Sjari’a. Het is een misdaad die bloedgeld vereist, welke gelijk gesteld wordt aan ghurrah (het vrijlaten van een slaaf, man of vrouw). Deze waarde komt overeen met een tiende van het bloedgeld ‘Diya’ van een compleet mens. Allah heeft gezegd:

 

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ۗ

‘’En dood niemand die Allah verboden heeft , tenzij het met recht geschiedt.” (zie de vertaling v.d. betekenissen van de Koran, Soerat al-Isra; 33)

 

De Imams, Boekhari en Moslim hebben elk overgeleverd van Aboe Hoeraira dat “de Profeet van Allah (VZMH) geoordeeld heeft over een foetus van een vrouw van Bani lahyan, welke was geaborteerd, een ghurrah te betalen, een mannelijke of vrouwelijke slaaf”. Ghurrah wordt betaald als de foetus kenmerken vertoont van menselijke organen, zoals een vinger, hand, voetnagel of een oog. Hierop gebaseerd wordt het aborteren van een foetus waarvan de ziel al is gegeven, verboden verklaard volgens alle Islamitische juristen zonder enige onenigheid.

In het geval dat de foetus wordt geaborteerd voordat de Ziel wordt gegeven, hebben de Islamitische juristen, verschillende meningen over het Goddelijk oordeel hierover. Sommigen onder hen laten dit toe, en anderen verbieden dit, afhankelijk van het stadium van de zwangerschap. Onze mening is dat wanneer een abortus zich voordoet na 40 of 42 dagen vanaf het begin van de formatie van de foetus, het verboden is. Deze wetgeving geldt ook wanneer er een ziel is gegeven. Als resultaat hiervan, moet er dus diya betaald worden, welke gelijk is aan een tiende van de waarde van een compleet mens. Dit is zo, omdat wanneer de foetusformatie begint, een aantal van de organen  zich beginnen te ontwikkelen, zoals een hand, voet, oog of een nagel en wordt het zeker dat de foetus zich gaat ontwikkelen tot een compleet mens. In dit geval wordt de regelgeving in de eerder genoemde hadith toegepast. Imam Boekhari, heeft het volgende van Aboe Hoeraira gehoord: “de Profeet van Allah (VZMH) heeft geoordeeld over een foetus van een vrouw van Bani lahyan, welke was geaborteerd, een ghurrah te betalen, een mannelijke of vrouwelijke slaaf.” Ook Ibn Mas’oed heeft gehoord dat de Profeet van Allah (VZMH) heeft gezegd:

” Als 42 nachten voorbij zijn gegaan over de nutfah ( gemengd mannelijk zaad en vrouwelijke eicellen), zal Allah een engel sturen om het te vormen. Hij creëert zijn gehoor, zicht, huid, vlees en botten. Dan vraagt de engel: “O Allah! Mannelijk of vrouwelijk?” Dan wordt het bevolen……” ( Moslim )

In een andere overlevering wordt 40 nachten genoemd i.p.v. 42 nachten. Om deze reden is een aanval op een foetus, een aanval op een wezen dat menselijk leven in zich heeft, welke heilig is en beschermd wordt door de Sjari’a . Dit zal wa’d – levend begraven - worden genoemd. Allah heeft dit verboden.

 

Hij zei:

وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ(٨) بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ

‘’En wanneer het in de grond gestopte meisje gevraagd wordt, voor welke zonde zij gedood werd.” ( Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran; 81/8-9 )

Daarom is het verboden om een zwangerschap voortijdig te beëindigen door de moeder, vader of een dokter. Eenieder die een dergelijke daad begaat, pleegt een zonde en een misdaad; Hij moet diya betalen voor de geaborteerde foetus, welke gelijk staat aan een mannelijk of vrouwelijke slaaf, of een tiende van een compleet mens, zoals weergegeven in de authentieke hadith. 

Als de foetus wordt geaborteerd voor de voltooiing van 40 dagen zwangerschap, wordt dit toegestaan in de Islam en staat er geen straf op. Dit omdat het nog geen foetus is maar een Nutfah. De hadith over het aborteren van een foetus gaat in dit geval niet op. Het aborteren van de nutfah voordat het een foetus wordt is net als de ‘Azl’ (coïtus interruptus) welke gebruikt wordt om een zwangerschap te voorkomen. Azl wordt toepast door de man als hij wil voorkomen dat de vrouw zwanger wordt door hem. Van Azl wordt gesproken als het sperma buiten de vagina van de vrouw wordt uitgescheiden, dit resulteert in het niet benuttigen van het sperma en het afsterven ervan. Een ander gevolg is dat de vrouwelijke eicel ook niet wordt benuttigd. Hierdoor zullen het sperma en de eicel elkaar niet ontmoeten en zal een zwangerschap voorkomen worden. Dit werd door de Profeet van Allah toegestaan, nadat hij door een man hierover gevraagd werd. Hij had gemeenschap met zijn vrouwelijke slaaf maar wilde niet dat zij zwanger zou worden door hem. De Profeet (VZMH) vertelde hem, “pas ‘Azl toe als je wilt. ”

Djabir ibn Abdoellah heeft overgeleverd dat een man naar de Boodschapper van Allah ging en zei: Ik heb een vrouwelijk slaaf die ons dienstmeisje is en helpt bij de palmbomen. Ik heb een seksuele relatie met haar en ik verafschuw dat zij zwanger wordt. 

De Profeet (VZMH) zei: “Je kan Azl toepassen als je dat wilt en zij zal krijgen wat haar toekomt. ” De profeet heeft de Azl, de verborgen Wa’d genoemd in de hadith overgeleverd door Judamah. Imam Moslim en Ahmed hebben overgeleverd op de autoriteit van Judamah al-Asadiyyah, dochter van Wahb die zei: Ik was samen met de Profeet van Allah en andere mensen …..toen zij hem vroegen over Azl. Hij zei: “het is de verborgen wa’d; zij is de ondervraagde vrouw die bij de geboorte werd begraven”.

In het boek Lisan al-Arab staat: “In de hadith heeft de profeet het een misdaad gemaakt om vrouwen (dochters) levend te begraven, wat doden inhoudt. In de hadith over ‘Azl zegt de Profeet: ”het is de verborgen wa’d en in een andere hadith “dit is de kleine wa’d”. Hij heeft Azl als Wa’d gemaakt, maar het is verborgen omdat degene die het toepast voorneemt om geen baby te krijgen. Daarom heeft Hij er een kleine wa’d van gemaakt omdat het begraven van levende meisjes de grote wa’d is.”

Hiernaast hebben de metgezellen van de Profeet (moge Allah tevreden met hen zijn) Azl toegepast wanneer zij een zwangerschap wilden voorkomen tijdens het leven van de Profeet met zijn kennis en hij heeft ze dit niet verboden. Djabir ibn Abdoellah heeft het volgende overgeleverd: “Wij pasten Azl toe tijdens het leven van de Boodschapper van Allah en toen de Koran werd geopenbaard…”. Imam Moslim heeft een andere overlevering: “Wij pasten Azl toe tijdens het leven van de Profeet en hij was hiervan op de hoogte, maar verbood het ons niet”

Wanneer is het toegestaan om een foetus te aborteren?

Het is toegestaan om een foetus te aborteren in de vroege stadia van de formatie. In het geval van een foetus waar de Roeh is gegeven mag het toegepast worden als bekwame dokters besluiten dat als de foetus in de baarmoeder blijft dit zal leiden tot de dood van de moeder en de foetus. In dit geval wordt het toegestaan om de foetus te aborteren en zo het leven van de moeder te redden. Het redden van levens is iets waar de Islam toe oproept. Deze abortus wordt beschouwd als een behandeling en de Boodschapper van Allah (VZMH) beveelt de mens om behandeling en genezing te zoeken.

Imlas: 

Onder Imlas wordt verstaan, het beëindigen van een zwangerschap door een aanval op de zwangere vrouw. Dit is een zonde en een misdaad. Bloedgeld (diya) moet hiervoor worden betaald, welke een Ghurrah is, aan een mannelijk of vrouwelijk slaaf. De waarde van een Ghurrah is een tiende van een volledig geboren mens. Het is in de twee boeken van Sahih, Boekhari en Moslim overgeleverd dat Omar ibn al-Gattaab de metgezellen had gevraagd over een geval van Imlas waarbij een vrouw in haar buik geslagen was, waardoor haar foetus aborteerde. Al-Mughirah ibn Shu’bah zei: Dat de Profeet van Allah bevolen heeft dat in dit geval een Ghurrah van toepassing is welke een vrouwelijke of mannelijke slaaf is. Mohammed ibn Maslamah heeft dit geverifieerd.

 

Bron: Het Islamitisch oordeel over: klonen, orgaanstransplantatie, abortus, reageerbuisbaby’s, kunstmatige beademingsapparatuur & leven en dood. Door Sjeich Abdoel-Qadiem Zalloem

 

De intellectuele kracht van de moslimgemeenschap

Intellectuele kracht

Met intellectuele kracht bedoelen we het vermogen om het verstand aan te spreken en de emoties te beïnvloeden. Allah (جل جلاله) heeft de Oemma geëerd met de ‘aqieda van tawhied, welke de enige ‘aqieda is dat het verstand overtuigt en tegelijkertijd overeenstemt met de fitra (menselijke aard). Eén van haar voorwaarden is het feit dat het credo noch door imitatie, noch door het blindelings volgen van anderen aangenomen kan worden. Eerder is het noodzakelijk het verstand te gebruiken en door waar te nemen en te denken, de waarheid te vinden. Om zodoende te ontdekken dat er een Schepper is en de Waarheid te erkennen van het Profeetschap van Mohammed (صلى الله عليه وسلم). Uit dit credo is een allesomvattend systeem voortgekomen dat alle aspecten van het leven omvat. En met deze eigenschappen is de Islam vandaag de dag het enige alternatief voor de wereld tegenover de Westerse cultuur. Het is het enige systeem dat in staat is de mensen van het onrecht en lijden te verlossen waarin de Westerse cultuur de mensen heeft gestort nadat deze cultuur het denken, het leven en het lot van de mensen is gaan beheersen. We behoren Islam te presenteren zoals het gepresenteerd dient te worden, door de nadruk te leggen op haar intellectuele verlichte gedachtegoed en de juistheid van haar oordelen bij het oplossen van intermenselijke aangelegenheden. Op deze manier zullen ongetwijfeld vele niet-moslims in het Westen beïnvloed worden. Vooral nadat velen van de onjuistheid van het eigen gedachtegoed, de innerlijke leegte van de eigen samenleving en de morele neergang in het moeras van onrecht, decadentie en willekeur bewust zijn geworden.

Dit vereist van onze Islamitische denkers die de talen in het Westen machtig zijn, contact te zoeken met Westerse intellectuelen, denkers en politici, om hen het Islamitische gedachtegoed en de Islamitische oplossingen voor de huidige problemen van de mensheid bij te brengen. Dit dient op intellectuele en gedegen wijze plaats te vinden met hikma (wijsheid) en maw’idha hasana (mooie woorden). Wanneer zij erin slagen deze mensen te beïnvloeden, door hen of tot de Islam te laten toetreden, of dat zij tenminste respect en aanzien voor ons moslims krijgen, dan hebben we de juiste sfeer gecreëerd om onze wensen naar voren te brengen en zullen we er tevens krachtige steun voor ontvangen.

De basis van moslims is dat zij de dragers zijn van de Islamitische Risaala (boodschap) waar zij zich ook bevinden, aangezien de Islam een mondiale Boodschap is en Allah (جل جلاله) de moslims heeft verplicht Zijn Boodschap aan de gehele mensheid te verkondigen. Deze verplichting is hen zowel als Staat, partijen en als individuen opgelegd. Waar de moslim zich ook bevindt; hij dient zich naar eigen vermogen in te spannen voor de verspreiding van de religie en de mensen tot de Islam uit te nodigen.

De in het Westen levende moslims zijn dus verplicht de Islam aan de mensen van het Westen uit te dragen, zowel vandaag de dag als na de stichting van de Khilafah. De Khilafah zal de taak hebben de Islam intern ten uitvoer te brengen, evenals deze als een Boodschap uit te dragen naar de gehele wereld. De Khilafah is echter geen voorwaarde voor het uitdragen van de Islam naar de rest van de wereld. In het verleden hebben Islamitische handelaren die met Indonesië en Maleisië handel dreven Islam aan deze landen verkondigd, totdat de lokale bevolkingen van deze landen de Islam hebben aangenomen, zonder dat zij uitgezonden waren door de Islamitische Staat of een willekeurige partij.

Dit is omdat Islam een dien is die overeenstemt met de fitra van de mens, dicht bij emoties van de mens staat en het menselijk verstand aanspreekt en overtuigt van zijn grootsheid. In elke tijd en op elke plaats was het gemakkelijk voor niet-moslims, overtuigd te raken van Islam en iemaan (geloof) erin te krijgen.

Bron: Het Goddelijk Oordeel betreffende de deelname van de Moslims aan het politieke leven in het Westen, Hizb ut Tahrir-Europa

Het belang van de Arabische taal

Veel onderzoekers beschouwen de taal als zijnde een element van de identiteit, zelfs als een essentieel element van de identiteit. Dit klopt inderdaad, wanneer de identiteit in haar aanwezigheid en vorm gebaseerd is op nationalisme. Echter, als het gegrondvest is op een intellectuele basis, dan is de taal geen onderdeel van de identiteit. Daarom kunnen we ons niet voorstellen dat een Fransman geen Frans spreekt, of dat een Duitser geen Duits spreekt, maar we kunnen ons wel indenken dat een moslim Duits of Frans of andere talen spreekt. De moslims vandaag de dag spreken geen eenduidige taal en desondanks dragen zij dezelfde identiteit en dat is de Islamitische waarmee zij zich met trots onderscheiden. 

Ongeacht de taal wel of geen onderdeel uitmaakt van de identiteit, iedereen onderkent het belang van de taal met betrekking tot de invloed die deze taal uitoefent op zowel het individu alsmede op het collectief middels de beïnvloeding van hun mentaliteit. De taal is de sleutel tot de cultuur (thaqaafa), en het gereedschap waarmee kennis wordt opgedaan.

Allah جل جلاله heeft het Arabisch uitverkoren als taal voor de Koran, en is daarom de taal van de Islam. Allah جل جلاله zegt:

إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ

 “Wij hebben het geopenbaard als Arabische Koran opdat jullie zullen begrijpen.” (VBK soera Joesoef, aaya 2)

Hij جل جلاله zegt tevens: 

كِتَابٌ فُصِّلَتْ آيَاتُهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لِّقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

“Een Boek waarvan de verzen zijn verklaard als duidelijke verkondiging voor mensen die kennis bezitten.” (VBK soera Foessilat, aaya 3)

En Hij جل جلاله zegt:

إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ

 “Voorzeker, Wij hebben het tot een duidelijke verkondiging gemaakt, opdat jullie het zullen begrijpen.” (VBK soera Az Zoekhroef, aaya 3)

De Arabische taal is belangrijk en noodzakelijk omdat dit het middel is waarmee verbinding met Allah جل جلاله gemaakt wordt middels het aanbidden, het reciteren van de Koran, en het gebed. Tevens is het de sleutel die de moslim toegang biedt tot de met kennis gevulde bibliotheken opdat hij inzicht verkrijgt in haar culturele rijkdom, en zodoende neemt van haar, hetgeen zijn inzicht verbreedt met zijn identiteit en hem helpt om haar basis te consolideren. Daarom zijn de salaf (de eerste drie generaties van moslims) verheven geworden met deze taal en spoorden aan tot de studie van deze taal.

Van Abie bin Ka'b is overgeleverd:

“Leer het Arabisch zoals je de Koran leert” [Overgeleverd door Ibn Abie Sjaiba in Al Moesnaf] 

En van 'Oebaidoellah Ibn 'Oebaid Al Kalaa'ie is overgeleverd: ‘Oemar Ibn Al Gattaab vertelde altijd: 

“Lees de Koran in het Arabisch, omdat deze Arabisch is” [Overgeleverd door Al Bajhaqie in Asj Sjoe'ab] 

Van Ibn 'Abbaas is overgeleverd: 

“Als je iets van de Koran niet begrijpt, zoek het dan na in de poëzie, dat is de voertaal van de Arabieren” (Overgeleverd door Al Haakim in Al Moestadrak en Al Baihaqie in ‘Asmaa wa Sifaat’)

En Maalik heeft gezegd: 

“Wanneer een man niets weet van de taal van de Arabieren en hij de Koran probeert uit te leggen, hem zou ik hebben bestraft.”

De Arabische taal is geenszins een studievak waarvoor men kiest, het is een religieuze verplichting, waarbij de Oemma een overtreding begaat wanneer zij deze taal verloochent. De religie van een individuele moslim wordt enkel met haar compleet. Elke verwaarlozing ervan leidt tot een verzwakking van het begrip van de religie en is reden van allerlei innovaties en dwalingen. Derhalve zegt de geleerde in de taal Ibn Djinnie in ‘Al Gasaa’is’, en zijn uitspraak is juist: 

“De meesten die zijn afgedwaald van de sjari'a, zijn dit doordat zij de betekenis ervan niet konden begrijpen omdat zij zwak waren in deze nobele en eervolle taal.”

Hier willen we middels een aantal voorbeelden duidelijk maken hoe belangrijk de Arabische taal is, en de noodzaak van de moslims deze taal te leren:

1.Stilstaan bij het wonder van de Koran 

De Koran beschikt over primaire betekenissen en andere secundaire betekenissen die zich kenmerken door de systematiek en de stijl van uitdrukking en de kracht in welbespraaktheid. De eloquentie en prachtige stijl van deze secundaire betekenissen kunnen enkel begrepen worden door degene die zich deze taal eigen maakt in al haar facetten, en zelf bewust is van de onmogelijkheid om iets soortgelijks voort te brengen. De niet-Arabier is zich echter enkel bewust van de primaire betekenissen van de woorden en staat niet stil bij de eloquente en verheven stijl van de secundaire betekenissen, zonder zich te beroepen op bewijsvoering van anderen.

Wanneer de moslim de Arabische taal niet machtig is, dan dient deze zich te beroepen op een vertaalde betekenis in een taal die hij wel beheerst. Hoe goed deze taal of eloquent deze ook is, het brengt enkel de primaire betekenissen tot uitdrukking en niet de secundaire. We ontkennen niet dat er in de andere talen geen welbespraaktheid bestaat, echter wel ontkennen we dat haar welbespraaktheid ook maar zelfs in de buurt komt van het Arabisch. Of dat ook maar de aanduidingen van haar taaluitingen overeenkomen met de betekenissen, helderheid en uniekheid van het Arabisch. Een voorbeeld in deze is de volgende uitspraak van Allah:

 

أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنثَىٰ تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَىٰ

“Zijn voor jullie de mannelijke wezens en voor Hem de vrouwelijke?" Dat is dan een oneerlijke verdeling” (VBK soera An Nadjm, aaya 21-22)

De algemene oorspronkelijke vertaling is dat de verdeling ‘oneerlijk is’. Dit is in de verschillende talen als volgt vertaald:

Duits:

“Verteilt ihr die Geschlechter so, da euch das männliche Geschlecht und Ihm das weibliche gehrt? Das wäre eine ungerechte Verteilung!”

Frans: 

“Sera-ce à vous le garçon et à Lui la fille? Que voilà donc un partage injuste!” 

Engels:

“Is it for you the males and for Him the females? That indeed is a division most unfair!” 

Nederlands: 

“Zijn voor jullie de mannelijke wezens en voor Hem de vrouwelijke? Dat is dan een oneerlijke verdeling!”

Echter de vertalingen brengen de eloquente betekenis niet over op een manier waarbij een diepte in woordkeuze tot uiting komt wat passend is bij de context. Bij de verzen zijn echter gewone woorden gebruikt op een niet-bijzondere wijze. Om de eloquentie van deze verzen te begrijpen, dienen we stil te staan bij de omstandigheden waarin deze verzen zijn geopenbaard. Dit was dat de ongelovige Arabieren uitspraken hebben gedaan waarmee zij drie soorten van ongeloof hebben begaan:

1. Het belichamen van de goden;

2. Het zichzelf als beter beschouwen dan de goden omdat zij de goden als vrouwen afbeeldden, terwijl zij de mannen als superieur beschouwden;

3. Dat zij de engelen als vrouwen beschouwden, terwijl zij de vrouwen minachtten en elkaar, wanneer ze elkaar uitscholden, de term vrouw hanteerden.

Daarom heeft Allah جل جلاله niet de Arabische term voor ‘onrechtvaardige verdeling’ (qismatoen dhaalima) of ‘onvolledig verdeling’ (qismatoen naaqisa) of ‘oneerlijke verdeling’ (qismatoen ghairoe ‘aadila) gebruikt, maar heeft Hij جل جلاله: "qismaatoen dhiezaa" gebruikt op deze plek. Hij جل جلاله is dus gekomen met een vreemd woord met een harde klank wat een veroordelende toon overbrengt (door gebruik van de letter ‘daadh’). Derhalve zouden de woorden ‘onrechtvaardig’, ‘onvolledig’ en ‘oneerlijk’ niet op hun plaats zijn, ondanks dat deze allen dezelfde betekenis hebben. Dit is iets wat iemand die het Arabisch niet beheerst niet kan begrijpen en de eloquentie en zoete smaak ervan niet kan bevatten.

2. Het begrijpen van de sjarie’a 

De sjarie’a kan niet begrepen worden zonder een diep begrip van de teksten van het Boek (Koran) en de nobele soenna en de idjtihaad in beiden, omwille van extractie van oordelen. Dit kan niet geschieden zonder de Arabische taal te beheersen. Daarom is er altijd consensus geweest onder de klassieke en moderne geleerden dat de Arabische taal een essentiële voorwaarde is voor idjtihaad, en iemand die geen kennis heeft van de Arabische taal heeft geen recht om idjtihaad te verrichten in de religie. Daarnaast heeft niemand het recht om de teksten te verklaren buiten het Arabisch of de grammatica van de Arabische taal, om.

We zien tegenwoordig dat in bepaalde westerse landen, door sommigen die door het westen als ‘Islamitische denkers’ zijn gebrandmerkt, idjtihaad claimen in de religie en spreken over halaal en haraam en met klem de Islamitische fiqh bekritiseren die zij hebben bestempeld als "klassieke fiqh", terwijl zij niets weten van de Arabische taal, de teksten niet kunnen begrijpen en de uitspraken van de geleerden niet gelezen hebben. Hoe kunnen deze idjtihaad verrichten en kritiek leveren op fiqh op basis van ‘De kritieken’ van Kant, of op basis van ‘Het contract’ van Rousseau of op basis van ‘De wetten’ van Montesqieu, terwijl zij niets weten over de Moewatta van Maalik of Ar Risaala van Asj Sjaafi'ie, of Al Moesnad van Ahmad?

We zien tevens dat sommigen, door het westen gebrandmerkt als zijnde ‘gematigden’ en door het westen gekweekt om een leidersrol namens de moslims te vervullen in de westerse landen, het idee van het veranderen van de religie propageren. Zij claimen dat de teksten twee lezingen bevatten: een letterlijke (harfiyya) en een figuurlijke (madjaaziyya). Wat wij moslims in de westerse landen nodig hebben, is volgens hen de figuurlijke kijk op deze teksten. Zij vinden het aanvaardbaar dat de Koran en de soenna zodanig geïnterpreteerd kunnen worden dat zij overeenstemmen met de waarden van de westerse beschaving, cultuur en haar concepten. Deze stroming verdeelt de teksten in tweeën: Een deel dat letterlijk is welke het credo en de aanbiddingen omvat; en een ander deel dat geïnterpreteerd kan worden welke de systemen zijn van leven. Dit betreft een methodiek die niets van doen heeft met de Arabische taal waarmee de Koran is geopenbaard of waarmee de Profeet صلى الله عليه وسلم heeft gesproken. Want zoals we de verplichting tot vasten uit Zijn جل جلاله tekst kunnen opmaken:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

“O jullie die geloven, het vasten is jullie voorgeschreven, zoals het degenen die vóór jullie waren was voorgeschreven, opdat jullie vroom zullen zijn.” (VBK soera Al Baqara, aaya 183)

begrijpen we de verplichting tot vergelding (qisaas) van de moordenaar uit:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى

“O jullie die geloven, vergelding inzake doodslag is jullie voorgeschreven” (VBK soera, Al Baqara 178.)

Er is geen enkel verschil in formulering tussen beiden. Van waar dan hebben zij begrepen dat het vasten een verplichting is voor de moslim en de vergelding (qisaas) door de executie van een moordenaar, niet meer acceptabel is omdat dit in strijd is met de geest van deze tijd? We hebben deze opdeling niet nodig, noch de zojuist genoemde interpretatie.

Derhalve kan er geconcludeerd worden dat de Arabische taal zeer belangrijk is en noodzakelijk om ons bewustzijn in onze identiteit te verdiepen, en onze verbinding met onze Islamitische cultuur en beschaving te consolideren.

Bron: De Islamitische Identiteit p.35-40, Hizb ut Tahrir- Europa 

 

Lokale initiatieven

Algemeen

Amerika, Europa & Australië

Midden-Oosten & Noord Afrika

Azië