TwitterFacebookGoogle+    A+A  A-                                                                                                                                                                                                                        Contact - Links - Persmap      

Menu

Het belang van de Islamitische persoonlijkheid in het werken voor heropleving

Er heerst vaak een misverstand omtrent het begrip ‘jezelf verbeteren’ en ‘activisme’, welke als doel heeft om de Oemmah zowel op maatschappelijk niveau als op politiek niveau te doen heropleven. Terwijl beide begrippen relevant zijn en vitale elementen zijn van onze Islamitische verplichting, verkiezen sommigen ‘jezelf verbeteren’ boven ‘activisme’. Echter hebben beiden hun plek en vereisen beiden de nodige aandacht. In dit artikel zullen wij proberen om het belang van het ontwikkelen van een Islamitische persoonlijkheid te benadrukken, gebaseerd op een correct idee en gedragingen die in harmonie zijn met de Islamitische richtlijnen. Dit artikel is gebaseerd op de introductie van het zeer motiverende boek ‘De essentiële elementen van de Islamitische psyche’ (Nafsiyyah). 

Een aantal essentiële elementen van de Islamitische persoonlijkheid voor de Da’awadrager, die Islam in zijn geheel wenst te implementeren: dat zijn tong vochtig is door het gedenken van Allah, zijn hart is gevuld met vrees voor Allah en de ledematen zich haasten in de richting van het verrichten van goede daden. Dat hij de Koran reciteert en ernaar handelt, houdt van Allah en Zijn boodschapper(صلى الله عليه وسلم), liefheeft omwille van Allah en afkeer toont omwille van Allah, hoopt op de genade van Allah en vreest voor Zijn bestraffing. Hij is geduldig en wacht op de beloning in het hiernamaals, is oprecht en legt zijn vertrouwen in Allah. Hij is ferm op de waarheid, is zachtaardig en empathisch richting de gelovigen, maar ferm en sterk jegens de ongelovigen, niemand vrezend behalve Allah. Hij bezit een goed karakter, is aangenaam in spraak, maar sterk in bewijsvoering, gebiedt het goede en verbiedt het kwade. Hij leeft en werkt in dit leven, maar zijn ogen zijn altijd gericht naar het paradijs, dat bereid is voor de gelovigen, waarvan de breedte als de hemelen en de aarde is. 

De persoonlijkheid (sjachsijjah) van ieder mens bestaat uit de mentaliteit (‘aqliyyah) en de psyche (nafsiyyah). De mentaliteit is het instrument dat gebruikt wordt om zaken te begrijpen; het wordt gebruikt om een oordeel te vellen over de realiteit, die overeenkomt met zijn maatstaven, waarin hij gelooft en waarop hij vertrouwt. Als de oordelen van een persoon gebaseerd zijn op het Islamitische credo, dan heeft hij een Islamitische mentaliteit. 

De psyche is de manier waarop men zijn behoeften en instincten bevredigt. Tevens impliceert het ook hoe men omgaat met de wereld om zich heen. Wanneer de bevrediging is gebaseerd op het Islamitische credo, dan bezit een dergelijk persoon een Islamitische psyche. 

Het is niet voldoende dat enkel de mentaliteit op een abstract niveau Islamitisch is, eerder moet het vertaald worden naar praktische handelingen, die in lijn zijn met de Islamitische ‘aqiedah. Kennis over zaken op een abstracte manier is tevens ook niet genoeg. Een dergelijk persoon dient ook een Islamitische psyche te hebben, waarbij zijn behoeften worden bevredigd volgens de richtlijnen van Islam. Dientengevolge dient een persoon te neigen naar het gebed, vasten, zielszuivering en het verrichten van de Hadj. Tevens dient hij de halal na te jagen en de haram te vermijden. 

Een dergelijk persoon tracht te zijn zoals Allah dat van hem verlangt. Hij zoekt toenadering tot Allah door middel van de verplichtingen, die Hij heeft verordend en is ijverig om de nawafil (vrijwillige handelingen) te verrichten, om nog dichterbij Allah te komen. Hij adopteert oprechte standpunten t.o.v. gebeurtenissen, waarbij hij het goede gebiedt en het kwade verbiedt, houdt omwille van Allah en toont afkeer toont omwille van Hem. En hij is oprecht en goed in zijn omgang met de mensen. 

Evenzo is het niet voldoende om een Islamitische psyche te hebben, zonder te beschikken over een Islamitische mentaliteit. Allah aanbidden in onwetendheid kan ervoor zorgen dat de mensen van het rechte pad afwijken. Dientengevolge kan een persoon vasten op een dag waarop het verboden is om te vasten en bidden op een tijdstip waarop het makroeh (afgeraden) is om te bidden etc., terwijl hij overtuigd was dat dit een functie was van zijn dispositie. Hij kan zeggen: ‘Laa hawla wa laa Qoewwata illa billah’ wanneer hij een persoon ziet zondigen, in plaats van hem erop aan te spreken en een dergelijke handeling te verbieden. Een dergelijk persoon kan handelen met woekerrente en het vervolgens doneren als liefdadigheid, in de veronderstelling dat hij de nabijheid van Allah zoekt, terwijl hij overspoeld is met zonden. Met andere woorden, zij kunnen een slechte daad verrichten terwijl zij in de veronderstelling waren dat zij iets goeds deden. Dientengevolge zullen zij handelen op een manier die in tegenstrijd is met de manier die  Allah en zijn Profeet(صلى الله عليه وسلم) ons hebben bevolen. 

De persoonlijkheid zal niet compleet zijn, totdat de mentaliteit Islamitisch is; dus de desbetreffende persoon zal op de hoogte moeten zijn van de regels die op hem van toepassing zijn. Tevens dient hij te proberen om zoveel mogelijk kennis te vergaren. Tegelijkertijd dient een dergelijke persoon te beschikken over een Islamitische dispositie volgens de regels van het geloof. Hij dient deze regels ten uitvoer te brengen in alle zaken, hetzij jegens de Schepper, zichzelf of anderen. Dit dient tevens gedaan te worden op een manier die Allah goedkeurt en heeft verordend. 

Wanneer deze fusie zich voordoet en er stappen worden gezet richting het bereiken hiervan, is men in staat om zijn mentaliteit en psyche te linken aan Islam (ondanks fouten, nalatigheid in gedragingen en zonden, die natuurlijk zijn). Wanneer dit een actieve aspiratie wordt,  kan men stellen dat men een Islamitische personaliteit aan het ontwikkelen is, die hem aanspoort om het goede te verrichten en niemand te vrezen behalve Allah. 

Echter betekent dit niet dat er geen sprake meer zal zijn van terugval. Dit zal geen effect hebben op de persoonlijkheid, zolang dit een uitzondering vormt en niet de norm. Dit is omdat de mens geen engel is; hij maakt fouten, waarna hij spijt krijgt en om vergeving vraagt. Vervolgens verricht hij weer het goede en dankt Allah voor Zijn genade en leiding. 

“Voorwaar, geslaagd is hij die haar zuivert.’’(VBK Soera Asj-Sjams, vers 9)

Hoe meer een moslim zich verdiept in de Islamitische cultuur om zijn mentaliteit te ontwikkelen en hoe meer hij de aangeraden handelingen verricht om zijn psyche te ontwikkelen, des te meer hij zal excelleren. 

Niet alleen zal hij standvastig zijn, maar hij zal tevens continueren om het beste van het beste te bereiken. Dit is wanneer een persoon zijn leven leidt op een gepaste manier en het hiernamaals verkrijgt door ernaar te streven als een gelovige. Een dergelijk persoon zal gehecht zijn aan de Mihraab (uitsparing die de richting van het gebed aangeeft) van de moskee en tegelijkertijd deelnemen aan de Jihad, welke wordt gezien als de beste handeling. Dientengevolge zal hij een oprechte dienaar zijn van Allah, de Almachtige, de Schepper. 

Voor de Da’awadragers is het van belang dat zij zich bewust zijn, van de realiteit waarin zij zich bevinden. Zij worden omringd door de botsende golven van de vijanden van Allah, systemen die in hun kern gesticht zijn op Koefr en door samenlevingen die geen tekort aan verleidingen bevatten.

Indien zij zich niet haasten om dag en nacht met Allah te zijn; hoe zullen zij dan hun weg vinden in het dagelijks leven? Hoe zullen zij hun beoogde doel bereiken? Hoe zullen zij zichzelf steeds hoger verheffen? Derhalve maakt dit deel uit van de noodzakelijkheden: constant streven naar persoonlijke zuivering (van tekortkomingen) en pogen om jezelf te verbeteren op de manier die is voorgeschreven door Allah en Zijn boodschapper(صلى الله عليه وسلم). 

Tot slot dienen de Da’awadragers de volgende Hadith Qoedsi te overpeinzen, die hun pad zal verlichten, opdat zij hun doelen zullen realiseren en hun stappen zal doen versnellen:

“O zoon van Adam! Je zult niet hetgeen verkrijgen wat Ik heb, totdat je de verplichtingen die Ik heb verordend nakomt. En Mijn dienaar komt steeds dichterbij Mij door extra vrijwillige goede daden, waardoor Ik meer van hem ga houden. Als Ik van hem houd, dan ben Ik het hart waarmee hij denkt, de tong waarmee hij spreekt en het zicht waarmee hij ziet. Als hij (iets) van Mij vraagt, dan geef Ik het hem beslist, en als hij om hulp vraagt, dan zal Ik hem helpen. En de meest geliefde handeling van Mijn dienaar is het geven van oprecht advies.” (at-Tabaraani in al-Kabier)

Deze Hadith verduidelijkt het pad naar de overwinning van Allah, Zijn steun en hulp door middel van toenadering tot Hem en Hem om hulp te vragen. Hij is de meest Machtige en Krachtige; degene die Hij helpt zal nooit vernederd worden en degene die Hij vernedert zal nooit geholpen worden. Hij is nabij Zijn dienaar, wanneer Zijn dienaar hem aanroept. Hij beantwoordt Zijn dienaar wanneer zijn dienaar Hem gehoorzaamt. Hij is De Onweerstaanbare, verheven boven Zijn dienaren, De meest vriendelijke en is op de hoogte van alle zaken. 

Haast jullie dus mijn broeders en zusters, naar de tevredenheid van jullie Heer, naar Zijn vergeving, paradijs, overwinning en succes in beide verblijfplaatsen: 

“En laat degenen die wedijveren, hiervoor wedijveren.”(VBK Soera Al-Moetaffifien, vers 26)

 

Het behoud (al moehaafadha) van de identiteit

In de Arabische taal wordt gezegd: ‘haafadha moehaafadha wa hifaadha. Indien dit verbonden wordt met de woorden ‘alaa sjai’ dan betekent het ‘persisteren’ en ‘continuatie’ van een zaak. Indien dit verbonden wordt met ‘alaihi’ dan betekent dit ‘ervoor alert blijven om het te bewaken’. Indien het verbonden wordt met ‘anhoe’ dan betekent dit ‘het verdedigen van een zaak’. Indien het verbonden wordt met een belofte (‘ahd) dan betekent dit dat hij zijn belofte houdt. Indien het verbonden wordt met zijn eer (‘ala sjarifihie), dan betekent dit het beschermen tegen hetgeen schandelijk (‘aib) is.

Het behouden (moehaafadha) van iets omvat dus vijf betekenissen: continuatie (al moedaawama), behartigen (ar ri’aaja), verdedigen (al moedaafi’a), vasthouden (al i’tisaam) en beschermen (as siyaana). Deze verzameling van vijf betekenissen geven het woord “behoud” een alomvattende volledige inhoud, en dat is precies hetgeen we bedoelen wanneer we spreken over het behoud van de identiteit. Dit is omdat het volledige allesomvattende behoud enkel gerealiseerd kan worden door de samenkomst van de vijf betekenissen en het behoud kan niet compleet zijn wanneer één van deze betekenissen ontbreekt. 

Continuatie (al moedaawama) betekent het voortdurend dragen en het nastreven van het blijven dragen van de identiteit. Omdat het wezen van de mens individueel of op groepsniveau met een bepaalde identiteit op deze manier gerealiseerd wordt en het niet een tijdelijke realisatie betreft. Dit is echter continu en permanent, niet voor transformatie of verandering vatbaar. Daarom kan gezegd worden dat wanneer het streven naar continuïteit in de identiteit ontbreekt, de identiteit zelf verdwijnt.

Behartigen (ar ri’aaja) betekent toezicht houden over de identiteit en het bewaken ervan. Op deze manier wordt voorkomen dat elementen binnendringen die de unieke kenmerken doen vervagen en waarmee dus de onderscheiding verdwijnt. De elementen van helderheid en zuiverheid dienen in deze bewaakt te worden. Het scheiden van de religie van de staat bijvoorbeeld, is in strijd met de Islamitische identiteit. Wanneer dit idee aan het islamitische credo wordt gekoppeld, dan verdwijnt op deze manier haar onderscheiding en is ze tevens haar helderheid en zuiverheid kwijt en corrumpeert op deze manier de algehele identiteit. Zo is het eveneens met de ideeën van integratie en assimilatie in de westerse samenlevingen; wanneer deze ideeën worden geaccepteerd en worden beschouwd als zijnde niet strijdig met de identiteit, dan wordt de gehele identiteit gecorrumpeerd. Dit is omdat aan een aantal van haar elementen wordt getornd en aan de basis van haar onderscheiding.

Verdedigen (al moedaafi’a) houdt in om tot welke prijs dan ook bereid te zijn de identiteit te verdedigen en tot de dood bereid te zijn de identiteit te behouden en uit te dragen. Normaal gesproken is de mens bereid offers te brengen in de vorm van zijn rijkdom, zichzelf en zijn inspanningen om de zaken welke hem dierbaar zijn of zijn overtuiging te verdedigen. De identiteit is het meest waardevolle wat de mens bezit. Het houdt zijn wezen, bestaan, heiligdommen en religie in. Daarom is het aan de mens deze te verdedigen omwille van haar behoud. Wanneer de mens bereid is zijn leven te geven omwille van het verdedigen van zichzelf, zijn rijkdom, zijn kinderen, zijn eer of zijn land, is deze dan niet bereid om zijn leven omwille van zijn religie, beschaving, en cultuur te geven? Van Joenoes Ibn Djoebair is overgeleverd: 

“Wij riepen Joendoeb Ibn 'Abdilaah (de metgezel) bij ons en toen hij arriveerde zeiden wij tegen hem: ‘adviseer ons’. Waarop hij antwoordde: ‘Ik adviseer jullie Godvrezend te zijn en de Koran te vrezen, want de Koran is het licht in de donkere nacht en de leidraad overdag. Handel volgens hem met al jullie vermogens. En wanneer jullie worden beproefd, offer dan je geld omwille van je ziel, en wanneer dit zwaarder wordt, offer dan je geld en je ziel omwille van je religie. Voorwaar de werkelijke mahroeb (degene die beroofd is) is degene die beroofd is van zijn religie, en de werkelijke masloeb (degene die bestolen is) is degene wiens religie bestolen is. Er is geen rijkdom na het hellevuur, en er is niets wat het Paradijs overtreft. Het hellevuur laat haar gevangenen niet gaan, en haar arme zal niet rijk worden” [Overgeleverd door Ahmad in Az Zoehd en Al Bajhaqie in Asj Sjoe'b] 

Vasthoudendheid (al i’tisaam) houdt in dat men zich conformeert aan de identiteit en eraan vasthoudt. De mens neemt geen afstand van haar wanneer hij voelt dat hij erdoor in het nauw wordt gedreven of zich getergd voelt door deze uit te dragen. Hij houdt haar in zijn greep en beschouwt haar als leidraad en als preventie tegen de dwaling en vernedering. Het is tenslotte de stevige hoeksteen en de reddingsboei waartoe hij zijn toevlucht zoekt in de beproevingen. 

Bewaken (as siyaana) betekent het voorkomen dat er onzuiverheden ontstaan die de zuiverheid van de identiteit aantasten en haar helderheid vertroebelen. Het betekent tevens dat men waakt voor haar juiste voortbestaan, continuïteit en presentatie. Men waakt voor de vernieuwing en streeft na al datgene wat haar uitstraling verminkt, haar verzwakt en haar kwaliteiten vermindert, tegen te gaan. Men neemt enkel ideeën en oordelen aan die haar leven inblazen en haar voortbestaan garanderen, en men streeft ernaar innovatief te zijn in het vinden van manieren om haar te versterken in de harten van de mensen en haar te versterken in haar schone verschijningsvorm die haar toekomt. 

Dit is de betekenis van het behouden van de identiteit die de moslims zich voor de geest dienen te halen wanneer zij nadenken over hun identiteit en het behoud ervan. 

De verantwoordelijkheid voor het behoud van de identiteit is er een die ligt bij de Staat, het individu en het collectief. Het ontbeert de moslims in deze tijd aan een Staat die de oordelen van Allah جل جلاله over hen implementeert en hen met de Islam regeert, hun cultuur en beschaving onderhoudt en hun identiteit beschermt. De moslims kunnen hierin niets goeds verwachten van de zogenaamde bananenrepublieken die zich in de zogenoemde islamitische landen bevinden. Daarom valt de verantwoordelijkheid van het beschermen van de Islamitische identiteit volledig onder het individu en groepen, totdat Allah جل جلاله het toestaat dat de Al Khilafah opnieuw gesticht wordt. Deze zal dan vervolgens de grootste verantwoordelijkheid hierin dragen en zal de identiteit van de moslims waarborgen zowel in binnen- als buitenland.

Bron: De Islamitische Identiteit p.41-43, Hizb ut Tahrir- Europa 

 

De intellectuele kracht van de moslimgemeenschap

Intellectuele kracht

Met intellectuele kracht bedoelen we het vermogen om het verstand aan te spreken en de emoties te beïnvloeden. Allah (جل جلاله) heeft de Oemma geëerd met de ‘aqieda van tawhied, welke de enige ‘aqieda is dat het verstand overtuigt en tegelijkertijd overeenstemt met de fitra (menselijke aard). Eén van haar voorwaarden is het feit dat het credo noch door imitatie, noch door het blindelings volgen van anderen aangenomen kan worden. Eerder is het noodzakelijk het verstand te gebruiken en door waar te nemen en te denken, de waarheid te vinden. Om zodoende te ontdekken dat er een Schepper is en de Waarheid te erkennen van het Profeetschap van Mohammed (صلى الله عليه وسلم). Uit dit credo is een allesomvattend systeem voortgekomen dat alle aspecten van het leven omvat. En met deze eigenschappen is de Islam vandaag de dag het enige alternatief voor de wereld tegenover de Westerse cultuur. Het is het enige systeem dat in staat is de mensen van het onrecht en lijden te verlossen waarin de Westerse cultuur de mensen heeft gestort nadat deze cultuur het denken, het leven en het lot van de mensen is gaan beheersen. We behoren Islam te presenteren zoals het gepresenteerd dient te worden, door de nadruk te leggen op haar intellectuele verlichte gedachtegoed en de juistheid van haar oordelen bij het oplossen van intermenselijke aangelegenheden. Op deze manier zullen ongetwijfeld vele niet-moslims in het Westen beïnvloed worden. Vooral nadat velen van de onjuistheid van het eigen gedachtegoed, de innerlijke leegte van de eigen samenleving en de morele neergang in het moeras van onrecht, decadentie en willekeur bewust zijn geworden.

Dit vereist van onze Islamitische denkers die de talen in het Westen machtig zijn, contact te zoeken met Westerse intellectuelen, denkers en politici, om hen het Islamitische gedachtegoed en de Islamitische oplossingen voor de huidige problemen van de mensheid bij te brengen. Dit dient op intellectuele en gedegen wijze plaats te vinden met hikma (wijsheid) en maw’idha hasana (mooie woorden). Wanneer zij erin slagen deze mensen te beïnvloeden, door hen of tot de Islam te laten toetreden, of dat zij tenminste respect en aanzien voor ons moslims krijgen, dan hebben we de juiste sfeer gecreëerd om onze wensen naar voren te brengen en zullen we er tevens krachtige steun voor ontvangen.

De basis van moslims is dat zij de dragers zijn van de Islamitische Risaala (boodschap) waar zij zich ook bevinden, aangezien de Islam een mondiale Boodschap is en Allah (جل جلاله) de moslims heeft verplicht Zijn Boodschap aan de gehele mensheid te verkondigen. Deze verplichting is hen zowel als Staat, partijen en als individuen opgelegd. Waar de moslim zich ook bevindt; hij dient zich naar eigen vermogen in te spannen voor de verspreiding van de religie en de mensen tot de Islam uit te nodigen.

De in het Westen levende moslims zijn dus verplicht de Islam aan de mensen van het Westen uit te dragen, zowel vandaag de dag als na de stichting van de Khilafah. De Khilafah zal de taak hebben de Islam intern ten uitvoer te brengen, evenals deze als een Boodschap uit te dragen naar de gehele wereld. De Khilafah is echter geen voorwaarde voor het uitdragen van de Islam naar de rest van de wereld. In het verleden hebben Islamitische handelaren die met Indonesië en Maleisië handel dreven Islam aan deze landen verkondigd, totdat de lokale bevolkingen van deze landen de Islam hebben aangenomen, zonder dat zij uitgezonden waren door de Islamitische Staat of een willekeurige partij.

Dit is omdat Islam een dien is die overeenstemt met de fitra van de mens, dicht bij emoties van de mens staat en het menselijk verstand aanspreekt en overtuigt van zijn grootsheid. In elke tijd en op elke plaats was het gemakkelijk voor niet-moslims, overtuigd te raken van Islam en iemaan (geloof) erin te krijgen.

Bron: Het Goddelijk Oordeel betreffende de deelname van de Moslims aan het politieke leven in het Westen, Hizb ut Tahrir-Europa

De Islamitische identiteit

De zoektocht van de mens naar zijn identiteit (hoewiyya) omvat de zoektocht naar zijn wezen, zijn plaats in het bestaan, naar het doel van zijn bestaan, zijn toebehoren aan een groep, zijn rol in de maatschappij, en omvat tevens de kenmerken die de persoon als individu of als groep onderscheiden van de ander. Tevens omvat deze zoektocht het zoeken naar fundamenten waarnaar de persoon kan refereren, kan adopteren en waaraan deze zich kan houden. Deze fundamenten vormen de bron van zijn eer en trots waarmee hij herleeft, omwille waarvan hij strijdt en hij voor sterft.

De identiteit is niet, zoals sommige mensen denken, slechts een kaartje waarop de gegevens betreffende leeftijd, lengte en adres gedrukt zijn. Eerder heeft het in werkelijkheid een diepere en gevaarlijkere betekenis. Met de identiteit bestaat de mens, en zonder, is deze afwezig; het is de werkelijkheid van de mens zoals deze door zijn verstand wordt waargenomen, en het standpunt van het behoren tot een specifieke beschaving en een bepaalde Oemma.

De moslim die de getuigenis van de waarheid erkent - de getuigenis van Laa Ilaaha Illa Allah, Moehammadoen Rasoel Allah - waarvan zijn verstand overtuigd is, en zijn hart verbonden, en waar volgens zijn gedragingen zijn bepaald. Deze draagt een identiteit, en niet zomaar een identiteit; een identiteit die diepe wortels heeft in het bestaan en wiens oorsprong onveranderlijk is, en is vastgelegd met waarheid door Degene uit wie de waarheid voortkomt, Allah جل جلاله . Hij verkrijgt zijn leiding van de leiding van de Heer der Werelden, en put zijn eer uit Degene met Eer (‘Izza) en Verordening (Djabaroet), en haar boodschap verkondigt in de wereld op bevel van Degene met Macht en Koninkrijk. Allah جل جلاله zegt:

وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ

“En wie spreekt beter woord dan hij die mensen tot Allah uitnodigt en goede werken doet en zegt: "Waarlijk, ik behoor tot de Moslims." (VBK soera Foessilat, aaya 33)

Het is buitengewoon verbazingwekkend, dat sommige moslims tegenwoordig praten over een identiteitscrisis bij de Islamitische Oemma, ondanks dat Allah جل جلاله deze Oemma heeft gezegend met de Islamitische religie, haar van de duisternissen naar het licht heeft geleid, haar de realiteit van haar bestaan en het doel ervan heeft aangetoond, het recht geleide pad heeft geschonken, en haar oordelen heeft gegeven die - indien deze Oemma zich eraan houdt - ermee het geluk zal bereiken zowel in het wereldse leven als het hiernamaals.

Wat nog meer verbazing wekt, is dat sommige moslims in de westerse landen spreken over een Europese Islam, of een Amerikaanse Islam. Onder het voorwendsel de identiteitscrisis bij de moslims in die landen op te lossen en een moderne identiteit voor hen te creëren die hun recht tot de Islam te behoren

harmoniseert met de plichten als burger in de westerse landen die hun rechten tot verblijf en het verkrijgen van de nationaliteit heeft verstrekt. Alsof Islam alleen voor dezen niet voldoende genoeg is om de identiteit van de mens op te baseren of te bepalen, en alsof de identiteit onderhevig is aan tegenstrijdigheden en deze accepteert.

Zij zijn vergeten dat de identiteit een eenheid is en geen splitsing duldt, een standpunt inhoudt dat geen compromis accepteert, vaststaand is en geen verandering accepteert en geen deling toestaat; zij zijn vergeten dat de Islam een ideologie is waarmee de mens gegarandeerd zijn wezen verwezenlijkt, en waarmee zijn identiteit wordt bepaald.

قُلْ أَنَدْعُو مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَىٰ أَعْقَابِنَا بَعْدَ إِذْ هَدَانَا اللَّهُ كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّيَاطِينُ فِي الْأَرْضِ حَيْرَانَ لَهُ أَصْحَابٌ يَدْعُونَهُ إِلَى الْهُدَى ائْتِنَا ۗ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَىٰ ۖ وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ

“Zeg: "Zullen wij naast Allah datgene aanroepen wat ons noch bevoordelen noch schaden kan, dan worden wij, nadat Allah ons heeft geleid, van het rechte pad verwijderd, zoals iemand die de bozen hebben neergeveld op de aarde in een toestand van verbijstering en die metgezellen heeft die hem tot de weg roepen,zeggende: 'Kom tot ons'?" Zeg: "De leiding van Allah is voorzeker de enige leiding en het is ons bevolen ons aan de Heer der Werelden te onderwerpen." (VBK soera Al An’aam, aaya 71)

الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُولَٰئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ

“Zij die geloven en hun geloof niet met onrechtvaardigheid vermengen - dezen zijn het, die vrede zullen hebben want zij zijn recht geleid.” (VBK soera Al An’aam, aaya 82)

Daarom is het noodzakelijk voor dezen specifiek, en voor de moslims in het algemeen, dat zij zich bewust worden wat het betekent de Islam aan te hangen, en dat zij zich de betekenis van de Islamitische identiteit realiseren opdat de rust en de trots in hun harten wederkeert, zodat wanneer een van hen wordt gevraagd: wie bent u? Gerust en met trots antwoordt:

إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ

"Waarlijk, ik behoor tot de Moslims." (VBK soera Foessilat, aaya 33)

Bron: De Islamitische Identiteit p.1-3 (introductie), Hizb ut Tahrir- Europa 

Het Goddelijk oordeel aangaande abortus

 

ABORTUS 

Abortus is één van de problemen in de westerse maatschappij. Abortus wordt grootschalig uitgevoerd als gevolg van het morele verval in deze samenlevingen en de toename van buitenechtelijke geboortes welke het resultaat zijn van de talloze voorvallen van ontucht en seksuele buitenechtelijke relaties. Volgens de statistieken gepubliceerd door Westerse bronnen hebben de buitenechtelijke geboortes een percentage van 45% bereikt, van de totale geboortes. Dit percentage varieert zich relatief tot plaats en tijd, want in sommige landen loopt dit percentage zelfs op tot 70%. 

Deze buitenechtelijke geboortes zijn het gevolg van de ongeremde seksuele driften binnen de westerse samenlevingen. Deze zijn ontstaan doordat men het credo heeft aangenomen die de scheiding van geloof uit het leven impliceert en welke leidt tot de vrijheden zoals de persoonlijke vrijheid. Deze vrijheid staat de mens toe om te genieten van al het genot in het leven, waardoor, ontucht, overspel en buitenechtelijke relaties wijd verspreid worden, en getolereerd worden door de wet. Dit leidt ertoe dat de westerse samenlevingen zoals vee of dieren worden, als resultaat van deze vrijheid, en de uit de hand gelopen seksuele driften. 

De hoge percentages van buitenechtelijke geboortes, waarvan de helft van de kinderen in de Westerse samenlevingen er een van zijn, heeft vele van deze landen gedreven om nieuwe wetten en regels te vinden, waarbij de vrouwen die afstand wilden doen van hun ongeboren kind, dit ook werkelijk konden doen. En vooral de kinderen die verwekt zijn door buitenechtelijke relaties, ontucht of overspel. Dit is zo, omdat in de Westerse samenlevingen de moeder de taak van verzorging van het kind op haar moet nemen, waarvan het kind geboren wordt als resultaat van een buitenechtelijke relatie,ontucht of overspel. 

Als deel van wat ze ons proberen aan te smeren van hun cultuur, zijn de Kafir landen in de Westerse wereld, geleid door de Verenigde Staten, een campagne begonnen om abortus te legaliseren. Hierdoor willen ze het moreel verval onder de Moslims verspreiden, om zo de familie en hetgeen wat is overgebleven aan Islamitische waarden en goede zeden in de samenlevingen van de Islamitische wereld te vernietigen. 

Dit is de realiteit wat betreft de Westerse samenlevingen. Wat de samenlevingen van de Islamitische Wereld betreft, is abortus niet wijd verspreid, omdat buitenechtelijke relaties, ontucht en overspel niet vaak voorkomen. Wanneer er abortus wordt gepleegd is het vaak om het leven van de moeder te redden.

Betreffende de realiteit van abortus en het Goddelijk oordeel hieromtrent 

Taalkundig gezien betekent het woord abortus, het verwijderen van de foetus uit de baarmoeder. Wanneer er wordt gezegd dat de kameel ijhadh (abortus) heeft, bedoelt men dat het afstand heeft gedaan van de foetus, voordat het geboren is. De Islamitische juristen hebben abortus gedefinieerd als “het afstand doen van de foetus voordat de zwangerschapscyclus is voltooid”. Andere termen worden ook gebruikt met deze betekenis, zoals, imlas, iskat, ilka, ikhraadj.

Abortus kan geschieden door een behandeling die vrijwillig door een vrouw is genomen, zoals het nemen van speciale medicijnen, het zwaar tillen, sterke lichamelijke acties, of door een verzoek aan een dokter om een abortus te plegen. Het kan ook geschieden door (gewelddadig) toedoen van anderen. Ook kan het spontaan gebeuren zonder de wil van de vrouw.

Abortus kan geschieden nadat de ziel (roeh) is gegeven aan de foetus of daarvoor. Als een abortus plaatsvindt nadat de ziel is gegeven aan de foetus, zijn alle Islamitische juristen het er over eens, dat het verboden is, ongeacht of dit gebeurt door de moeder, vader, dokter of een aanval door een ander. Dit is omdat het hier gaat om een aanval op een menselijke ziel, welke een leven bezit, en beschermt wordt door de Sjari’a. Het is een misdaad die bloedgeld vereist, welke gelijk gesteld wordt aan ghurrah (het vrijlaten van een slaaf, man of vrouw). Deze waarde komt overeen met een tiende van het bloedgeld ‘Diya’ van een compleet mens. Allah heeft gezegd:

 

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ۗ

‘’En dood niemand die Allah verboden heeft , tenzij het met recht geschiedt.” (zie de vertaling v.d. betekenissen van de Koran, Soerat al-Isra; 33)

 

De Imams, Boekhari en Moslim hebben elk overgeleverd van Aboe Hoeraira dat “de Profeet van Allah (VZMH) geoordeeld heeft over een foetus van een vrouw van Bani lahyan, welke was geaborteerd, een ghurrah te betalen, een mannelijke of vrouwelijke slaaf”. Ghurrah wordt betaald als de foetus kenmerken vertoont van menselijke organen, zoals een vinger, hand, voetnagel of een oog. Hierop gebaseerd wordt het aborteren van een foetus waarvan de ziel al is gegeven, verboden verklaard volgens alle Islamitische juristen zonder enige onenigheid.

In het geval dat de foetus wordt geaborteerd voordat de Ziel wordt gegeven, hebben de Islamitische juristen, verschillende meningen over het Goddelijk oordeel hierover. Sommigen onder hen laten dit toe, en anderen verbieden dit, afhankelijk van het stadium van de zwangerschap. Onze mening is dat wanneer een abortus zich voordoet na 40 of 42 dagen vanaf het begin van de formatie van de foetus, het verboden is. Deze wetgeving geldt ook wanneer er een ziel is gegeven. Als resultaat hiervan, moet er dus diya betaald worden, welke gelijk is aan een tiende van de waarde van een compleet mens. Dit is zo, omdat wanneer de foetusformatie begint, een aantal van de organen  zich beginnen te ontwikkelen, zoals een hand, voet, oog of een nagel en wordt het zeker dat de foetus zich gaat ontwikkelen tot een compleet mens. In dit geval wordt de regelgeving in de eerder genoemde hadith toegepast. Imam Boekhari, heeft het volgende van Aboe Hoeraira gehoord: “de Profeet van Allah (VZMH) heeft geoordeeld over een foetus van een vrouw van Bani lahyan, welke was geaborteerd, een ghurrah te betalen, een mannelijke of vrouwelijke slaaf.” Ook Ibn Mas’oed heeft gehoord dat de Profeet van Allah (VZMH) heeft gezegd:

” Als 42 nachten voorbij zijn gegaan over de nutfah ( gemengd mannelijk zaad en vrouwelijke eicellen), zal Allah een engel sturen om het te vormen. Hij creëert zijn gehoor, zicht, huid, vlees en botten. Dan vraagt de engel: “O Allah! Mannelijk of vrouwelijk?” Dan wordt het bevolen……” ( Moslim )

In een andere overlevering wordt 40 nachten genoemd i.p.v. 42 nachten. Om deze reden is een aanval op een foetus, een aanval op een wezen dat menselijk leven in zich heeft, welke heilig is en beschermd wordt door de Sjari’a . Dit zal wa’d – levend begraven - worden genoemd. Allah heeft dit verboden.

 

Hij zei:

وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ(٨) بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ

‘’En wanneer het in de grond gestopte meisje gevraagd wordt, voor welke zonde zij gedood werd.” ( Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran; 81/8-9 )

Daarom is het verboden om een zwangerschap voortijdig te beëindigen door de moeder, vader of een dokter. Eenieder die een dergelijke daad begaat, pleegt een zonde en een misdaad; Hij moet diya betalen voor de geaborteerde foetus, welke gelijk staat aan een mannelijk of vrouwelijke slaaf, of een tiende van een compleet mens, zoals weergegeven in de authentieke hadith. 

Als de foetus wordt geaborteerd voor de voltooiing van 40 dagen zwangerschap, wordt dit toegestaan in de Islam en staat er geen straf op. Dit omdat het nog geen foetus is maar een Nutfah. De hadith over het aborteren van een foetus gaat in dit geval niet op. Het aborteren van de nutfah voordat het een foetus wordt is net als de ‘Azl’ (coïtus interruptus) welke gebruikt wordt om een zwangerschap te voorkomen. Azl wordt toepast door de man als hij wil voorkomen dat de vrouw zwanger wordt door hem. Van Azl wordt gesproken als het sperma buiten de vagina van de vrouw wordt uitgescheiden, dit resulteert in het niet benuttigen van het sperma en het afsterven ervan. Een ander gevolg is dat de vrouwelijke eicel ook niet wordt benuttigd. Hierdoor zullen het sperma en de eicel elkaar niet ontmoeten en zal een zwangerschap voorkomen worden. Dit werd door de Profeet van Allah toegestaan, nadat hij door een man hierover gevraagd werd. Hij had gemeenschap met zijn vrouwelijke slaaf maar wilde niet dat zij zwanger zou worden door hem. De Profeet (VZMH) vertelde hem, “pas ‘Azl toe als je wilt. ”

Djabir ibn Abdoellah heeft overgeleverd dat een man naar de Boodschapper van Allah ging en zei: Ik heb een vrouwelijk slaaf die ons dienstmeisje is en helpt bij de palmbomen. Ik heb een seksuele relatie met haar en ik verafschuw dat zij zwanger wordt. 

De Profeet (VZMH) zei: “Je kan Azl toepassen als je dat wilt en zij zal krijgen wat haar toekomt. ” De profeet heeft de Azl, de verborgen Wa’d genoemd in de hadith overgeleverd door Judamah. Imam Moslim en Ahmed hebben overgeleverd op de autoriteit van Judamah al-Asadiyyah, dochter van Wahb die zei: Ik was samen met de Profeet van Allah en andere mensen …..toen zij hem vroegen over Azl. Hij zei: “het is de verborgen wa’d; zij is de ondervraagde vrouw die bij de geboorte werd begraven”.

In het boek Lisan al-Arab staat: “In de hadith heeft de profeet het een misdaad gemaakt om vrouwen (dochters) levend te begraven, wat doden inhoudt. In de hadith over ‘Azl zegt de Profeet: ”het is de verborgen wa’d en in een andere hadith “dit is de kleine wa’d”. Hij heeft Azl als Wa’d gemaakt, maar het is verborgen omdat degene die het toepast voorneemt om geen baby te krijgen. Daarom heeft Hij er een kleine wa’d van gemaakt omdat het begraven van levende meisjes de grote wa’d is.”

Hiernaast hebben de metgezellen van de Profeet (moge Allah tevreden met hen zijn) Azl toegepast wanneer zij een zwangerschap wilden voorkomen tijdens het leven van de Profeet met zijn kennis en hij heeft ze dit niet verboden. Djabir ibn Abdoellah heeft het volgende overgeleverd: “Wij pasten Azl toe tijdens het leven van de Boodschapper van Allah en toen de Koran werd geopenbaard…”. Imam Moslim heeft een andere overlevering: “Wij pasten Azl toe tijdens het leven van de Profeet en hij was hiervan op de hoogte, maar verbood het ons niet”

Wanneer is het toegestaan om een foetus te aborteren?

Het is toegestaan om een foetus te aborteren in de vroege stadia van de formatie. In het geval van een foetus waar de Roeh is gegeven mag het toegepast worden als bekwame dokters besluiten dat als de foetus in de baarmoeder blijft dit zal leiden tot de dood van de moeder en de foetus. In dit geval wordt het toegestaan om de foetus te aborteren en zo het leven van de moeder te redden. Het redden van levens is iets waar de Islam toe oproept. Deze abortus wordt beschouwd als een behandeling en de Boodschapper van Allah (VZMH) beveelt de mens om behandeling en genezing te zoeken.

Imlas: 

Onder Imlas wordt verstaan, het beëindigen van een zwangerschap door een aanval op de zwangere vrouw. Dit is een zonde en een misdaad. Bloedgeld (diya) moet hiervoor worden betaald, welke een Ghurrah is, aan een mannelijk of vrouwelijk slaaf. De waarde van een Ghurrah is een tiende van een volledig geboren mens. Het is in de twee boeken van Sahih, Boekhari en Moslim overgeleverd dat Omar ibn al-Gattaab de metgezellen had gevraagd over een geval van Imlas waarbij een vrouw in haar buik geslagen was, waardoor haar foetus aborteerde. Al-Mughirah ibn Shu’bah zei: Dat de Profeet van Allah bevolen heeft dat in dit geval een Ghurrah van toepassing is welke een vrouwelijke of mannelijke slaaf is. Mohammed ibn Maslamah heeft dit geverifieerd.

 

Bron: Het Islamitisch oordeel over: klonen, orgaanstransplantatie, abortus, reageerbuisbaby’s, kunstmatige beademingsapparatuur & leven en dood. Door Sjeich Abdoel-Qadiem Zalloem

 

Lokale initiatieven

Algemeen

Amerika, Europa & Australië

Midden-Oosten & Noord Afrika

Azië