TwitterFacebookGoogle+    A+A  A-                                                                                                                                                                                                                        Contact - Links - Persmap      

Menu

Een vrouw met Hidjaab in de Playboy is geen overwinning voor de moslimvrouwen

 

Centraal Media Bureau

   
H. 02 Moeharram 1438    

M. 03-10-2016

Nieuws en Commentaar

Nieuws: 

Op 24 september 2016 kwam het nieuws naar buiten dat de ambitieuze Amerikaanse journaliste Noor Taguiri haar opwachting zou maken in ‘’The Renegades’’ sectie van de Playboy. Met trots de hidjaab dragend, tweette Tagouri dat het een eer was om in de oktober (2016) editie te verschijnen. Dit zorgde voor wereldwijde ophef onder de moslims.  

Sommigen betuigen steun aan de beslissing van Tagouri om in het tijdschrift te verschijnen en geloven dat het een vorm van ‘empowerment’ is, terwijl anderen uiterst kritisch blijven en zich focussen op de aard van het tijdschrift. Het tijdschrift dat in 1953 werd opgericht door Hugh Hefner, is vooral bekend om haar publicatie van naakte en- halfnaakte modellen. Hoewel de gedrukte versie niet meer uit dergelijk beeldmateriaal bestaat, wordt dit online nog gepubliceerd.  

Tagouri en haar aanhangers, rechtvaardigen de beslissing vanuit de gedachte dat een dergelijk optreden ervoor zorgt dat stereotypes rondom moslimvrouwen worden doorbroken en hiermee da’wa wordt verricht richting de Playboy-doelgroep. Zij hopen dat hiermee de Hidjaab wordt genormaliseerd en Islamofobie jegens moslimvrouwen afneemt. 

Commentaar:

Als moslims dienen we er niet versteld van te staan, dat sommige individuen het gevoel hebben dat een dergelijk optreden acceptabel en prijzenswaardig is. De moslimgemeenschap heeft in grote lijnen jarenlang de opkomst van bloggende en vloggende zusters op het gebied van mode en make-up genegeerd. Niet beseffende dat dit ervoor zorgde dat ze enkel werden beoordeeld op basis van hun uiterlijk en de betekenis van de Hidjaab verwaterde. De opkomst van Moslim modeshows werd ook genegeerd. Er werd niet ingegaan op het feit dat de Islamitische kledingvoorschriften als doel hebben om ons te bevrijden van de slavernij van deze industrieën, niet om een nichemarkt te realiseren. We negeerden de opkomst van prominente moslimfiguren die deelname aan muziekvideo’s en dansvoorstellingen promootten. Dit werd allemaal genegeerd, zo niet gerechtvaardigd onder het mom van de positionering van de moslima in de moderne samenleving. Dit zou namelijk een manier zijn om de da’awa van Islam te dragen en misvattingen rondom de onderdrukking van moslimvrouwen uit de wereld te helpen.

Dit heeft allemaal de revue gepasseerd en we zijn nu het slachtoffer geworden van dezelfde soort onderdrukking. Enkel het merk verschilt en het is speciaal ontworpen voor de moslimvrouw. 

Het is belangrijk om op te merken dat deze discussie geenszins te maken heeft met het beschimpen van een moslimvrouw (individu), die om welke reden dan ook heeft besloten om te doen wat zij geschikt acht. Desalniettemin, wanneer het aankomt op moslimvrouwen die in de schijnwerpers staan, verwordt de handeling van een individu al gauw tot een discussiepunt voor anderen over alle moslimvrouwen en alleen al om deze reden dient dit vraagstuk vanuit een Islamitisch perspectief belicht te worden. 

Ten eerste: ongeacht of het tijdschrift nu ‘naaktvrij’ is of niet, een bijdrage leveren in de vorm van een interview is een onderschrijving van de merknaam en diens zestigjarige geschiedenis die bestaat uit objectificatie (en het kleineren) van de vrouw en dit duurt tot op heden voort. Het is een merk dat opgericht is door mannen, gerund wordt door mannen en de eindconsumenten zijn altijd mannen geweest;met als doel om aan hun wensen en begeerten te voldoen.

Ten tweede: waar is de eer en prestatie, wanneer een moslimvrouw in de Playboy verschijnt? Was dit daadwerkelijk een barrière die doorbroken moest worden? Zonder twijfel worden vrouwen in de moslimgemeenschap en in de publieke sfeer ondervertegenwoordigd en ondergewaardeerd. Dit is een serieuze uitdaging en obstakel waar aandacht aan geschonken dient te worden. Echter ligt de werkelijke eer en prestatie bij degene die tracht om Aa’isjah (ra) te emuleren, die meer dan 2200 ahadieth (overleveringen) overleverde en een geleerde was die mannen Islam onderwees. Of Fatima al-Fihri, die als moslimvrouw de eerste universiteit ter wereld (waar doctoraten werden uitgegeven) oprichtte? 

Tot slot is het onaanvaardbaar vanuit Islamitisch oogpunt om omwille van ‘’da’awa’’ deelname aan activiteiten die indruisen tegen Islam te rechtvaardigen, of ons te begeven in omgevingen die verboden voor ons zijn. Net zoals het tegenstrijdig is om de boodschap van Islam uit te dragen terwijl je je begeeft in een atmosfeer omgeven door alcohol, geldt dit evengoed voor het leveren van een bijdrage aan platformen waarbij individuen worden geëxploiteerd en gebruikt omwille van eigen gewin. 

Voor moslimgemeenschappen die heden ten dage als minderheid leven in een Islamofoob klimaat, is de druk om ons te conformeren en compromissen te sluiten over onze Islamitische waarden een grote uitdaging. Onze ‘mainstream visie’ inzake zedigheid en Islamitische sociale omgangsvormen komt steeds vaker onder druk te staan, omdat het in strijd is met de overheersende norm. Desalniettemin zorgen de regels en het waardenstelsel van Islam ervoor dat er gemeenschappen worden gecreëerd die oprecht, zedelijk en toegewijd aan de familiestructuur zijn. Bovendien wordt de vrouw op waarde geschat. Uiteindelijk ligt de oplossing voor moslimvrouwen in het resoluut staan voor de eigen principes en het uitleggen van de Islamitische sjar’ia regelgeving, zonder aarzeling of het gevoel om compromissen te moeten sluiten, in de hoop dat sociale acceptatie volgt.

Geschreven voor het Centraal Media Bureau van Hizb ut Tahrir 

Aisha Hasan

Lokale initiatieven

Algemeen

Amerika, Europa & Australië

Midden-Oosten & Noord Afrika

Azië